غدیر در سیره امام حسین علیه السلام

پدر آن حضرت:

أمیر المؤمنین علیّ بن أبی طالب بن عبد المطّلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصیّ، القرشیّ، الهاشمیّ، المطّلبیّ، الطّالبیّ، علیه السّلام.

امیرالمومنین وصی ،خلیفه ،جانشین ونفس پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم ،سید الاوصیا وپس از پیامبر شخص اول عالم وجود و ...

مادر آن حضرت:

فاطمه زهراء، دخت پیامبر خدا محمّد- صلّی اللّه علیه و آله و سلّم.

و مادر حضرت زهراء- سلام اللّه علیهما-، خدیجه دختر خویلد بن أسد بن عبد العزّی بن قصیّ است. حضرت زهرا ،صدیقه طاهره بتول شهیده پاره تن رسول خدا ام الائمه الاطهار حجه الله علی الحجج و...

براستی که هیچ نسبی به شرف این نسبت در عالم نرسد.!

اسماء گفت: پدر و مادرم فدای تو باد، این چه خبر است که در روز اوّل ولادت گفتی و امروز نیز می فرمایی و گریه می کنی؟حضرت فرمود: که می گریم بر این فرزند دلبند خود که گروهی کافر ستمکار از بنی امیّه او را خواهند کشت، خدا نرساند به ایشان شفاعت مرا، خواهد کشت او را مردی که رخنه در دین من خواهد کرد و به خداوند عظیم کافر خواهد شد، پس گفت: خداوندا، سؤال می کنم از تو در حقّ این دو فرزندم آنچه را که سؤال کرد ابراهیم در حقّ ذریّت خود. خداوندا، تو دوست داری ایشان را و دوست دار هر کس که دوست می دارد ایشان را، و لعنت کن هر که ایشان را دشمن دارد لعنتی چندان که آسمان و زمین پر شود.

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج 2، ص: 616

موقعی که جبرئیل نزد پیغمبر خدا آمد و جریان فطرس را شرح داد پیامبر خدا فرمود: بگو؛ فطرس بدن خویشتن را به امام حسین بمالد. وقتی فطرس بدن خود را به گهواره امام حسین مالید خدای رحمان و رحیم فورا پر و بال او را عطا کرد. آنگاه فطرس با جبرئیل بطرف آسمان پرواز کرد.

زندگانی حضرت امام حسن(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:193

امام حسین علیه السّلام به او فرمود: ای پسر خطّاب! کدام مردم پیش از ابو بکر تو را به حکومت رساندند؛ بدون هیچ حجّتی از جانب رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و رضایتی از آل محمّد؟! آیا رضایت شما همان رضایت محمّد صلّی اللَّه علیه و آله است؟ یا اینکه رضایت أهل او برایش موجب سخط و غضب بوده؟ بخدا که اگر برای زبان گفتاری بود که تصدیقش به درازا کشد و کرداری که أهل ایمان یاریش کنند هرگز به خطا بر دوش آل محمّد سوار نمی شدی، که از منبرشان بالا رفته و با قرآنی که بر ایشان نازل شده به همانها حکم کنی کتابی که نه از مشکلاتش با خبری و نه از تأویلش جز شنیدن، و نزد تو خطاکار و محقّ یکسانند، پس خدای تعالی تو را جزا دهد به آنچه جزای توست و از این احداثی که ببار آورده ای از تو پرسش خوبی کند!.

راوی گوید: پس از این کلام عمر در نهایت غضب از منبر فرو آمده و با گروهی از اعوانش رهسپار منزل حضرت أمیر علیه السّلام شده با اجازه وارد منزل گشته و گفت:

ای أبو الحسن، چه چیزها که امروز از پسرت به من رسید؛ در مسجد رسول خدا صدایش را بر من بلند کرده و توده مردم و أهل مدینه را بر من شوراند!.

حضرت مجتبی علیه السّلام بدو فرمود: آیا فردی چون حسین، زاده نبیّ حکم ناروایی را جاری کرده یا طبقات پست از أهل مدینه را شورانده؟! بخدا که جز با حمایت همین گروه پست به این مقام دست نیافتی، پس لعنت خدا بر کسی که این گروه را اغوا کرد!!.

ص: 5

حضرت أمیر علیه السّلام به فرزندش فرمود: آرام گیر ای أبا محمّد، تو نه زود خشمی و نه پست نژاد و نه در جسمت رگی از نااهلان است، پس سخنانم را گوش داده و عجله نکن! عمر به آن حضرت گفت: أبا الحسن! این دو در سرشان فقط هوای خلافت دارند!.

حضرت فرمود: این دو بزرگوار از لحاظ نسب نزدیکتر از دیگران به رسول خدایند که دعوی خلافت کنند، ای پسر خطّاب بنا بحقّ این دو رضایتشان را بدست آر تا دیگران که پس از این دو آیند از تو راضی باشند!.عمر گفت: منظورت از این جلب رضایت چیست؟

فرمود: جلب رضایت این دو بازگشت از خطا و پرهیز از معصیت با توبه است.

عمر گفت: ای أبو الحسن پسرت را بگونه ای تربیت کن که به پای سلاطین نپیچد همانها که حاکمان زمینند!.

أمیر المؤمنین علیه السّلام فرمود: من باید أهل معصیت و آن را تربیت کنم که ترس از خطا و لغزشش دارم، امّا کسی که پدر و مؤدّبش رسول خدا بوده دیگر کسی در تربیت به مقام او نخواهد رسید، ای پسر خطّاب! رضایت این دو را بدست آر! راوی گوید: عمر خارج شده و در مسیر با عثمان بن عفّان و عبد الرّحمن بن عوف روبرو شد، عبد الرّحمن گفت: ای أبا حفص (کنیه عمر) چه کردی، که بحث میان شما بطول انجامید؟! عمر گفت: مگر می شود احتجاجی با پسر ابو طالب و دو فرزندش داشت؟! عثمان گفت: ای عمر ایشان فرزندان عبد مناف اند که در همه موارد فربه اند و سایرین لاغر و نحیفند (در سخن بغایت فربه و سایر مردمان؛ خشک و نافرجامند).

ص: 6

عمر گفت: من نمی توانم این حماقتی که بدان می بالی به شمار آرم! عثمان در جواب گریبان عمر را محکم گرفت و پیش کشیده و رها کرد و گفت: ای پسر خطّاب، مثل اینکه تو حرفهایم را قبول نداری، پس عبد الرّحمن بن عوف واسطه شده و آن دو را جدا نموده و مردم هم پراکنده شدند.

الإحتجاج / ترجمه جعفری ؛ ج 2 ؛ ص73-77

موسوعه کلمات الامام الحسین(علیه السلام)، ص 270/ الغدیر، ج 1، ص 198، ح 9، چاپ چهارم.

امیرالمومنین و امامانی که از صلب او به دنیا می آیند. بر این مطلب با قلبهایمان و با جانمان و با زبانمان و با دستانمان با تو بیعت می کنیم. بر این عقیده زنده ایم و با آن می میریم و (روز قیامت) با آن محشور می شویم. تغییر نخواهیم داد و تبدیل نمی کنیم و شک نمی کنیم و انکار نمی نماییم و تردید به دل راه نمی دهیم و از این قول برنمی گردیم و پیمان را نمی شکنیم.

تو ما را به موعظه ی الهی نصیحت نمودی درباره ی علی امیرالمومنین و امامانی که گفتی بعد از او از نسل تو و فرزندان اویند، یعنی حسن و حسین و آنان که خداوند بعد از آن دو منصوب نموده است.

پس برای آنان عهد و پیمان از ما گرفته شد، از قلبهایمان و جانهایمان و زبانهایمان و ضمایرمان و دستهایمان. هر کس توانست با دست بیعت می نماید و گرنه با زبانش اقرار می کند. هرگز در پی تغییر این عهد نیستیم و خداوند (در این باره) از نفسهایمان دگرگونی نبیند.

ما این مطالب را از قول تو به نزدیک و دور از فرزندانمان و فامیلمان می رسانیم، و خدا را بر آن شاهد می گیریم. خداوند در شاهد بودن کفایت می کند و تو نیز بر این اقرار ما شاهد هستی». اسرار غدیرصفحه 187

«اذا کتب الْکتاب قتل الْحسیْن علیْه السلام»،

«آنگاه که پیمان سقیفه در مقابل غدیر امضا شد امام حسین علیه السلام کشته شد»!

آری غدیر را با یاران باوفایش سربریدند و خیمه های آسمان عمود آن را غارت کردند و آتش زدند و عزیزان غدیر را به اسیری بردند تا در شهرهای سقیفه به آن افتخار کنند و به همه اعلام کنند که کار غدیر پایان یافت، اما...!

غدیر از همان روز کربلا حیات حقیقی خود را آغاز کرد و پس از 50 سال که در چنگال سقیفه و اوباش آن گرفتار بود برگ جدیدی از حیات خود را ورق زد.

با شهادت امام حسین علیه السلام برای بار دوم آوازه ی غدیر تا دورترین نقاط دنیا رفت و حتی کفار و مشرکان اهل سقیفه را لعنت کردند و سرفرازی غدیر را آفرین گفتند.

اما این بار جنگ سقیفه و غدیر زبانه کشید و حسد و کینه ی اهل سقیفه چنان شعله کشید که سلاخانی چون حجاج را به نیابت از سقیفه برگزیدند. آنها هم با چراغ آمدند و فداییان غدیر را برگزیدند و در مذبح سقیفه قطعه قطعه کردند. امثال قنبر خود را خوش به بستر شهادت غدیر معرفی کردند. اگر چه زبانشان را بریدند و یا از پشت سر بیرون آوردند، اما این بهای غدیر بود که از جان و دل می پرداختند.

گویا حزب سقیفه به خوبی دریافتندکه غدیر هنوز زنده است وهر روز زنده تر می شود. غدیر در انتظار نسلهایی است که چون جانان گمشده با آغوش باز آن را پذیرا خواهند شد و با پای دل در صحرای غدیر حضور می یابند و با صاحب غدیر بیعت می کنند.

اینسان شد که غدیر را به مسلخ کربلا کشاندند و می رفت تا خوابهای روسای سقیفه تعبیر شود.

ص: 10

اسرار غدیر ص 293

جابر بن یزید گوید: پس (روزی) جابر بن عبد اللَّه انصاری بر حضرت علی بن الحسین علیه السّلام وارد شد همین طور که حضرت با او صحبت می فرمود ناگاه حضرت باقر از نزد زنها بیرون آمد و بر سرش گیسوانی بود، و او کودکی بود، چون (چشم جابر به او افتاد و) او را دید؛ بدنش به لرزه افتاد و موهایش راست شد و نگاهی ممتد و طولانی به او کرد، سپس گفت: ای کودک نزدیک بیا.

حضرت نزدیک آمد. گفت: برگرد حضرت برگشت. جابر گفت: به خدای کعبه سوگند شمائل پیغمبر است (که در شما می بینم) سپس برخاست؛ و نزد آن حضرت آمده عرض کرد: ای فرزند نامت چیست؟ فرمود: نامم محمد است عرض کرد: فرزند کی؟ فرمود: فرزند علی بن الحسین.

عرض کرد: جانم به قربانت ای فرزند، پس شما باقر هستی؟ فرمود: آری آنچه رسول خدا نزدت گذارده به من برسان؛ عرض کرد: ای آقای من رسول خدا مرا به زندگی تا زمان دیدار شما مژده داد و فرمود: هر گاه او را دیدار کردی سلام و درود مرا به او برسان، پس ای مولای من، رسول خدا شما را سلام رسانده است، فرمود: ای جابر درود بر پیغمبر خدا باد مادامی که آسمانها و زمین برپا است، و درود بر تو چنانچه سلام را رساندی، (پس از این قصه) جابر گاه گاهی خدمت حضرت باقر علیه السّلام شرفیاب می شد و (علومی که می خواست از آن حضرت) فرا می گرفت (روزی) حضرت راجع به مطلبی از جابر پرسش فرمود، جابر عرض کرد: به خدا سوگند (اگر جواب گویم) در نهی رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله قرار می گیرم، زیرا به من خبر داد که شما امامان راهنمای اهل بیتش بعد از او خردمندترین مردم در کودکی، و داناترین آنها در بزرگی هستید، و فرمود: به ایشان چیزی نیاموزید زیرا ایشان از شما داناترند؛ حضرت فرمود: جدّم رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله راست گفته من به آنچه از تو پرسش کردم داناترم، و دانش و فرزانگی در کودکی به من عنایت شده، و تمامی اینها به فضل و رحمت پروردگار متعال بر ما خانواده است.

ص: 12

الإنصاف فی النص علی الأئمه الإثنی عشرعلیهم السلام / ترجمه رسولی محلاتی، فارسی، ص: 176-179

- حلالی نیست مگر آنچه خدا و رسولش و دوازده امام حلال بدانند، و حرامی نیست مگر آنچه خدا و رسولش و دوازده امام حرام بدانند.

اسرار غدیر صفحه 92

الإنصاف فی النص علی الأئمه الإثنی عشرعلیهم السلام / ترجمه رسولی محلاتی، فارسی، ص: 174-175

علت شرفیابی من این بود که میل داشتم حضرت زهرا را در ولادت حسین علیه السّلام تبریک و تهنیت بگویم، در دست زهرا علیها السّلام لوح زردی مشاهده کردم که گوئی زمرد بود، و در آن لوح نوشته هائی را دیدم که مانند نور آفتاب میدرخشید، عرض کردم:

پدر و مادرم فدایت باد ای دختر پیغمبر این لوح چیست؟

فرمود: این لوحی است که خداوند او را به پدرم رسول اللَّه هدیه کرده است، در این لوح نام پدرم و شوهرم و فرزندانم و هم چنین نامهای اوصیای از فرزندانم نوشته شده، پدرم این لوح را به من هدیه کرده تا مرا خوشوقت کند.

جابر گفت: مادرت آن لوح را به من داد، من او را قرائت کردم و از وی نسخه برداشتم، پدرم گفت: ممکن است او را به من نشان دهی، گفت: مانعی ندارد اینک لوح در اختیار شما است، حضرت صادق علیه السّلام فرمود: پدرم با جابر تا منزل او رفت و لوح را بیرون آورد و به پدرم نشان داد، جابر گوید: من خداوند را گواه میگیرم که این کلمات را در لوح دیدم: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ* این کتابی است از طرف خداوند توانا و درستکار برای محمد که نور او و سفیر او و حجاب او و رهنمای اوست، این نامه را جبرئیل امین از نزد خداوند جهانیان فرود آورده، ای محمد نامهای مرا بزرگ بشمار و از نعمتهای من سپاسگزاری کن، منم خدائی که جز من معبودی نیست، منم شکننده پشت ستمگران و عزت دهنده ستمدیدگان و قاضی و حاکم روز رستاخیز.

منم خداوندی که جز من معبودی نیست، هر کس غیر از احسان من از دیگری امیدوار باشد و یا غیر از عدل من از دیگری بترسد، او را عذابی دهم که احدی را مانند آن عذاب نکرده باشم، اکنون مرا عبادت کنید و بر من توکل نمائید.

ص: 16

پیغمبری را مبعوث نکردم مگر اینکه در هنگام انقضای زمان او برایش وصیّی تعیین میکنم، من تو را بر همه پیغمبران برتری دادم و وصی تو را نیز بر سایر اوصیاء برگزیدم، و تو را به دو فرزندت که در واقع دو شیر بچه اند حسن و حسین گرامی داشتم، حسن را بعد از گذشتن زمان پدرش معدن علم خود قرار دادم، و «حسین» را گنجور وحی خویش ساختم و او را به شهادت گرامی داشتم، و عاقبت کار او را به سعادت ختم نمودم، او افضل شهداء و بلندترین مقام را در میان آنها دارد، کلمه تامه و حجت بالغه خود را در نزد او گذاشتم، بوسیله عترت او جزا میدهم و عقاب میکنم.

اول عترت وی «علی» است که پیشوای عبادت کنندگان و زینت دوستان گذشته ام هست، و فرزندش «محمّد» که همنام جدش میباشد شکافنده علم و معدن حکمت من است، زود است که مردم در باره «جعفر» به شک گرفتار شوند و هلاک گردند کسی که وی را تکذیب کند گویا مرا تکذیب کرده است، و من جایگاه جعفر را گرامی خواهم داشت، و او را بوسیله شیعیان و دوستان و پیروانش خوشنود خواهم ساخت.

پس از وی به «موسی» فتنه تاریک و ظلمانی نازل خواهد شد، مقدرات من تغییر نمیکند، و برهانم پنهان نمیماند، و دوستانم از جام لبریزی سیراب خواهند شد، هر کس یکی از آنها را انکار نماید به نعمت من ناسپاسی کرده است، و هر که آیه ای از

کتاب مرا تحریف کند بر من دروغ بسته است، وای بر مفترین و منکرین.

در این هنگام که زمان «موسی» منقضی گردد، بنده برگزیده ام «علی» که ولی و یاری کننده من است خواهد آمد، کسی که سنگینیهای نبوت را بر دوش او می گذارم و او را بقوت و نیرو در حمل اعباء رسالت آزمایش میکنم، او را دیوی سرکش و خودپرست خواهد کشت، و در شهری که بنای آن بدست بنده صالح گذاشته شده در نزد بدترین مخلوقات من دفن خواهد شد.

ص: 17

گفته من حق است او را بوسیله فرزندش «محمّد» که جانشین و وارث علم و دانش اوست مسرور خواهم ساخت، او معدن علم و محل اسرار و بر مخلوقاتم حجت است، هیچ بنده به وی ایمان نیاورد مگر اینکه بهشت را جایگاه او قرار خواهم داد، و او را در باره هفتاد نفر از خویشاوندانش که آتش جهنم بر آنها لازم شده باشد شفیع خواهم ساخت.

فرزند او «علی» را که دوست و یاری کننده من است عاقبت کارش را به سعادت و خوشبختی پایان میدهم و او را گواه در میان مردمان و امین در وحی خود قرار خواهم داد، و از وی دعوت کننده بطریقم و خازن علم خود «حسن» را بیرون خواهم آورد و او را هم بفرزندش «م ح م د» که وسیله آمرزش برای جهانیان است تکمیل خواهم نمود.

در این فرزند کمال موسی و بهاء عیسی و صبر ایوب نهفته است، در زمان او دوستانم خوار خواهند شد و سرهای آنها را به یک دیگر هدیه خواهند داد، همان طور که سرهای ترک و دیلم را بهم هدیه میدادند، اینان کشته میشوند و سوخته میگردند، آنان همواره ترسناک، مرعوب، و اندیشه مند هستند، زمین به خون آنها رنگین می شود، فریاد و ناله و بانگ و شیون از زنان آنان بلند است.

این افراد از دوستان حقیقی و واقعی من هستند، به خاطر اینها هر فتنه تاریک و ظلمانی را دفع خواهم کرد، و برای وجود اینها زلزله ها را برطرف میکنم، و سختی ها

و ظلم ها را برمیدارم، این دسته از مردم مشمول رحمت خداوند بوده و صلوات او شامل آنها میباشد، و اینان در واقع هدایت شده هستند.

ص: 18

ابو بصیر در پایان حدیث گفتند: اگر در روزگار جز این حدیث را نشنیده باشی برایت کفایت میکند.

زندگانی چهارده معصوم علیهم السلام / ترجمه إعلام الوری، 1جلد، اسلامیه - تهران، چاپ: اول، 1390 ق.

ای محمّد اکنون بدان من میترسم گرفتار حسد گردی و خداوند فرموده: «کسانی که حق از برای آنان روشن شد و لیکن از روی حسد روی حق سرپوش گذاشتند» و خداوند شیطان را بر تو مسلط نساخته است، ای محمد اینک بشنو سخنی را که از پدرت شنیده ام و این سخن را در باره تو فرموده است.

من از پدرت شنیدم آنگاه که در بصره بودیم میفرمود: هر کس میل دارد در دنیا و آخرت به من نیکی کند بفرزندم محمّد نیکی نماید و او را خوشحال کند، ای محمّد اگر بخواهم از حال تو اطلاع دهم در وقتی که در پشت پدرت نطفه بودی اطلاع میدهم ای محمّد آیا نمیدانی که حسین بن علی پس از وفات من امام است و در نزد خداوند وارث پیغمبر است و این ارث را از پدر و مادرش اخذ کرده است.

خداوند دانا است که شما بهترین مردم هستید و از میان شما محمد را برسالت برگزید، و محمد هم علی را اختیار کرد و علی هم مرا برای امامت برگزید و من هم حسین را برای شما اختیار کردم.

محمّد بن علی گفت: تو امام و پیشوا و سید من هستی، من در عقیده خود ثابت و پابرجا هستم و هیچ وقت گرفتار وساوس شیطان نیستم، ایمان من چنان محکم و استوار است که بادهای سخت او را از بین نمیبرد و مانند نقوش بر صفحه کاغذ ترسیم شده است حسین علیه السّلام داناترین ما است از جهت علم و دانش، و سنگین ترین ما است از نظر حلم و بردباری، و از همه ما به حضرت رسول صلّی اللَّه علیه و آله نزدیکتر است، وی امام و پیشوای ما بود قبل از اینکه آفریده شود، و ناطق وحی بود پیش از اینکه به سخن گفتن آید و اگر خداوند میدانست کسی از غیر ما داناتر هست محمّد را برسالت اختیار نمیکرد، محمّد علی را اختیار نمود و علی شما را برگزید و تو هم حسین را انتخاب کردی ما به این انتخاب رضایت داریم و تسلیم گفته شما هستم.

ص: 20

زندگانی چهارده معصوم علیهم السلام / ترجمه إعلام الوری، متن، ص: 310

2)کلینی و شیخ طبرسی به سندهای معتبر از حضرت امام محمّد باقر علیه السّلام روایت کرده اند که چون هنگام ارتحال حضرت امام حسن علیه السّلام شد، حضرت امام حسین را طلبیده فرمود که: ای برادر تو را وصیّ خود می گردانم، و وصیّت می کنم که چون من از دنیا رحلت کنم مرا غسل دهی و کفن کنی و بر من نماز کنی، و مرا به نزد قبر رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم بری که عهد خود را به او تازه کنم، و به نزد قبر مادرم فاطمه ببری، پس مرا در بقیع دفن کنی

جلاء العیون، مجلسی ،ص:513

امالی ، صدوق ص130

“ قلنا یا نار کونی برداً و سلاماً علی ابراهیم “ (انبیاء ، 69)

ما خطاب کردیم: ای آتش ! برای ابراهیم سرد و سالم باش .

امام صادق (علیه السلام) از امام حسین (علیه السلام) روایت می کند که آن حضرت در کربلا ، قبل از کشته شدن فرمود :

رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت : پسرم ! تو روزی به عراق می روی و به شهادت می رسی و جماعتی با تو به شهادت می رسند و سپس آن حضرت آیه مبارکه فوق را تلاوت کرد ، و فرمود: جنگ برای تو و اصحابت سرد و سالم می شود . پس بشارت داد بر آنان که به خدا قسم ! اگر ما را به قتل برسانند ، ما وارد بر پیامبرمان می شویم ... بحارالانوار ، ج45 ، ص80 ، حدیث 6

کامل الزیارات / ترجمه ذهنی تهرانی ؛ ؛ ص148

راوی می گوید: پس به اتفاق ایشان به آن خانه ای که زن را در آن خوابانیده بودند، رفتیم. امام حسین- علیه السّلام- دعا کرد و از خدا خواست تا او را زنده کند تا وصیّت نماید. در آن هنگام خداوند متعال او را زنده کرد.

پس، آن زن نشست و شهادتین گفت. و متوجه حضرت شد و عرضه داشت: ای مولای من! بفرمایید داخل خانه. حضرت داخل شده و نزدیک او نشست و به او فرمود: خدا تو را رحمت کند! وصیّت کن.

زن گفت: ای پسر پیغمبر- صلّی اللَّه علیه و آله- من فلان مقدار مال در فلان محل دارم؛ یک سوم آن را برای شما قرار دادم تا آن را در هر کجا که می خواهید، مصرف کنید و دو سوّم دیگر آن، برای پسرم باشد. البته اگر از دوستان شماست. و اگر از مخالفین شما باشد، حقّی در آن ندارد و همه اموال، مال شماست. سپس آن زن از امام حسین- علیه السّلام- تقاضا کرد که بر او نماز گزارده و متولی کارهای او بشود.

سپس آن زن مرد همان طور که اوّل مرده بود

جلوه های اعجاز معصومین علیهم السلام (ترجمه الخرائج و الجرائج)

زنده شدن مرده با دعای امام حسین(ع) ..... ص : 196

قطب الدین راوندی، سعید بن هبه الله - محرمی، غلام حسن، جلوه های اعجاز معصومین علیهم السلام (ترجمه الخرائج و الجرائج)، 1جلد، دفتر انتشارات اسلامی - ایران ؛ قم، چاپ: دوم، 1378 ش.

اللهم معطی الخیرات، و منزل البرکات، ارسل السماء علینا مدرارا، و اسقنا غیثا مغزارا، واسعا، غدقا، مجللا، سحا، سفوحا، فجاجا، تنفس به الضعف من عبادک، و تحیی به المیت من بلادک، آمین رب العالمین

! هنوز آن حضرت از دعا فراغت حاصل نکرده بود که فورا باران رحمت حضرت پروردگار فرو ریخت و اعرابی از نواحی کوفه آمد و گفت: نهرها و جویبارها را دیدم که از آب موج میزدند!

زندگانی حضرت امام حسن(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:197

امام حسین علیه السّلام فرمود: مائیم که علم و بیان قرآن نزد ما است، آنچه که نزد ما میباشد نزد احدی از خلق نیست. چون که ما اهل بیت اهلیت اسرار خدا را داریم. سپس بصورت من خندید و فرمود: ما آل اللَّه و وارثهای رسول او می باشیم گفتم: خدای را سپاس گزارم، آنگاه بمن فرمود: داخل مسجد شو! وقتی داخل شدم دیدم پیامبر خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم رداء خود را جمع کرده و در میان محراب نشسته.

زندگانی حضرت امام حسن(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:195

عرض کرد: بلی چهار هزار دینار.

فرمود: حاضر کن که مردی که احقّ است از ما به تصرّف در آن حاضر گشته، پس به خانه رفت و ردای خود را که از برد بود از تن بیرون کرد و آن دنانیر را در برد پیچید و پشت در ایستاد و از شرم روی اعرابی از قلّت زر از شکاف در دست خود را بیرون کرد و آن زرها را به اعرابی عطا فرمود و شعری «2» چند در عذر خواهی از اعرابی خواند. اعرابی آن زرها را بگرفت و سخت بگریست.

حضرت فرمود: ای اعرابی! گویا کم شمردی عطای ما را که می گریی؟

عرض کرد: بر این می گریم که دست با این جود و سخا چگونه در میان خاک خواهد شد.

و مثل این حکایت را از حضرت امام حسن علیه السّلام نیز روایت کرده اند.

(1) (اشعار اعرابی)

لم یخب الان من رجاک و من حرّک من دون بابک الحلقه

انت جواد و انت معتمد ابوک قد کان قاتل الفسقه

لو لا الّذی کان من اوائلکم کانت علینا الجحیم منطبقه

(2) اشعار حضرت امام حسین- علیه آلاف التحیه و الثناء-:

خذها فانّی الیک معتذر و اعلم بانّی علیک ذو شفقه

لو کان فی سیرنا الغداه عصا امست سمانا علیک مندفقه

لکنّ ریب الزّمان ذو غیر و الکفّ منّی قلیله النّفقه

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج 2، ص: 670

نقل از کتاب دیگر: پیغمبر اسلام صلّی اللَّه علیه و آله به کعب بن زهیر عطائی کرد و راجع به عباس بن مرداس فرمود: زبان او را از طرف من قطع کنید! (یعنی چیزی به او ببخشید که زبان خود را نگاه دارد) اعرابی وارد مدینه طیبه شد و از کریمترین مردم جویا شد. امام حسین علیه السّلام را به وی معرفی کردند. او داخل مسجد شد و دید که امام حسین مشغول نماز است.

ص: 30

مقابل آن حضرت ایستاد و این اشعار را سرود:

لم یخب الان من رجاک و من حرک من دون بابک الحلقه

انت جواد و انت معتمد ابوک قد کان قاتل الفسقه

لو لا الذی کان من اوائلکم کانت علینا الجحیم منطبقه 1- یعنی کسی که الان چشم امید بتو دارد و حلقه درب خانه تو را حرکت دهد ناامید نخواهد شد. 2- توئی که بخشنده و مورد اعتماد میباشی. پدر تو قاتل افراد فاسق و نابکار بود. 3- اگر مقام نبوت پدران و نیاکان شما نمیبود آتش دوزخ دچار ما میشد.

راوی میگوید: امام حسین علیه السّلام سلام کرد و بقنبر فرمود: آیا چیزی از مال حجاز باقی مانده؟ گفت: آری، مبلغ چهار هزار اشرفی باقی میباشد. فرمود:

آنها را بیاور! زیرا کسی که از ما بیشتر به آنها احتیاج دارد آمده است.

سپس آن معدن جود و سخا برد را (بضم باء یکنوع لباسی است که از یمن می آوردند) از تن خویشتن خارج کرد و آن اشرفی ها را در میان آن پیچید و آن را بعلت اینکه بنظر مبارکش اندک بود و بدین جهت که از اعرابی خجل میشد از شکاف در به آن اعرابی عطا کرد و این اشعار را خواند: خذها فانی الیک معتذر و اعلم بانی علیک ذو شفقه

لو کان فی سیرنا الغداه عصا امست سمانا علیک مندفقه

لکن ریب الزمان ذو غیر و لکف منی قلیله النفقه

1- یعنی این اشرفی ها را بگیر و من بعلت اینکه بتو مختصری عطا کردم پوزش می طلبم. بدان که من نسبت بتو شفقت و مهربانی دارم.

2- اگر حق ما را بما میدادند باران بذل و بخشش از آسمان ها بر تو فرو میریخت.

ص: 31

3- ولی چه باید کرد که حوادث روزگار وضع انسان را تغییر میدهند و دست من فعلا خالی از پول میباشد.

راوی میگوید: اعرابی آن اشرفی ها را گرفت و شروع به گریه کرد! امام حسین به وی فرمود: آیا برای اینکه بخشش ما قلیل و اندک بود گریه میکنی؟

گفت: نه. بلکه برای این گریه میکنم که چگونه خاک تو را می رباید و این گونه بذل و بخششهایت را از بین میبرد.

زندگانی حضرت امام حسن(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:200

- کلاغ می گوید: ای روزی دهنده! روزی حلال برسان.

دُرنا می گوید: خدایا! مرا از شرّ دشمنانم حفظ کن.

- لک لک می گوید: هر کس از مردم فاصله بگیرد، راحت تر است.

- اردک می گوید: آمرزش تو را خواهانم ای خدا!- هدهد می گوید: چقدر شقی و بدبخت است کسی که گناه می کند.

- قمری می گوید: ای دانای به اسرار و پنهانها، ای خدا!- کبوتر می گوید: تویی خدا و غیر از تو خدایی نیست.

- زاغ می گوید: منزّه است کسی که بر او چیزی مخفی نیست.

- طوطی می گوید: یاد خدا باعث مغفرت گناهان است.

- گنجشک می گوید: طلب آمرزش می کنم از گناهانی که خدا را به خشم آورد.

- بلبل می گوید: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ حقّا حقّا».

- کبک می گوید: قیامت نزدیک است.

- بلدرچین می گوید: ای فرزند آدم! چه چیز تو را از مرگ غافل کرده است.

- مرغ شکاری می گوید: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ و آله خیره اللَّه».

- قمری می گوید: «یا واحد یا احد یا فرد یا صمد».

- دارکوب می گوید: خدای من! مرا از آتش نجات بده.

- چکاوک می گوید: خدایا! گناهان مؤمنین را ببخش.

- کبوتر صحرایی می گوید: خدایا! اگر مرا نبخشی، بدبخت می شوم.

- مرغ عشق می گوید: «لا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ [العلیّ] العظیم».

- شتر مرغ می گوید: معبودی به غیر از خدا نیست.

- پرستو هنگام صدا کردن، سوره حمد را می خواند و می گوید: ای قبول کننده توبه کنندگان! ای خدا! حمد و ثنا برای توست.

- زرّافه می گوید: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وحده».

- میش می گوید: مرگ بهترین پند دهنده است.

جلوه های اعجاز معصومین علیهم السلام، ص: 199

- بزغاله می گوید: (خدایا!) مرگم را برسان تا گناهانم کم باشد.

ص: 33

وقتی که شیر غرش می کند؛ یعنی امر خداوند مهم است مهم.

- گاو نر می گوید: ای فرزند آدم! صبر کن. تو در مقابل کسی هستی که تو را می بیند و دیده نمی شود و آن خداست.

- فیل می گوید: از مرگ، گریزی نیست.

- یوز پلنگ می گوید: «یا عزیز یا جبّار یا متکبّر یا اللَّه!».

- شتر می گوید: منزّه است خدایی که خوارکننده ستمکاران است.

- اسب می گوید: سبحان ربّنا سبحانه!- گرگ می گوید: کسی را که خدا حفظ کند، هرگز ضایع نمی گردد.

- شغال می گوید: وای! وای! وای! بر گناهکاری که در گناه کردن، اصرار می نماید.

- سگ می گوید: گناهان، باعث خواری است.

- خرگوش می گوید: خدایا! مرا هلاک نکن و حمد و ستایش برای توست.

- روباه می گوید: دنیا خانه غرور است.

- غزال می گوید: خدایا! مرا از آزار و اذیت نجات بده.

- کرکدن می گوید: (خدایا) به فریادم برس و الّا هلاک می گردم.

- گوزن می گوید: خداوند مرا کفایت می کند و بهترین وکیل است.

- پلنگ می گوید: پاک و منزه است خدایی که با قدرت، عزیز شده است.

- مار می گوید: ای خدا! چقدر شقی و بدبخت است کسی که تو را معصیت می کند.

- عقرب می گوید: بدی، چیز وحشتناکی است.

سپس امام- علیه السّلام- فرمود: تمام مخلوقات خداوند او را تسبیح می کنند. بعد امام این آیه را تلاوت فرمود:

وَ إِنْ مِنْ شَیْ ءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لکِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ

«همه مخلوقات، خدا را تسبیح می کنند ولی شما تسبیح آنان را درک نمی کنید» «1».

جلوه های اعجاز معصومین علیهم السلام ؛ ؛ ص197

قطب الدین راوندی، سعید بن هبه الله - محرمی، غلام حسن، جلوه های اعجاز معصومین علیهم السلام (ترجمه الخرائج و الجرائج)، 1جلد، دفتر انتشارات اسلامی - ایران ؛ قم، چاپ: دوم، 1378 ش.

ص: 34

پس فرمود به من آهسته کن و سبک و آسان کن کار را بر خود، طلب آمرزش کن از خدا برای من و برای خودت، همانا اگر طلب یاری کنی از ما تو را یاری کنم، و اگر عطا طلب کنی تو را عطا کنم، و اگر طلب ارشاد کنی تو را ارشاد کنم.

عصام گفت: من از گفته و تقصیر خود پشیمان شدم و آن حضرت به فراست یافت پشیمانی مرا، فرمود:

لا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ، یَغْفِرُ اللَّهُ لَکُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ. «2»

و این آیه شریفه از زبان حضرت یوسف پیغمبر است به برادران خود که در مقام عفو از آن ها فرمود که عتاب و ملامتی نیست بر شما، بیامرزد خداوند شماها را و اوست ارحم الرّاحمین.

پس آن جناب فرمود به من که از اهل شامی تو؟

گفتم: بلی.

فرمود: شنشنه اعرفها من اخزم. و این مثلی است که حضرت به آن تمثل جست.

حاصل این که این دشنام و ناسزا گفتن به ما، عادت و خویی است در اهل شام که معاویه در میان آن ها سنّت کرده، پس فرمود:

«حیّانا اللّه و ایّاک» هر حاجتی که داری به نحو انبساط و گشاده رویی حاجت خود را از ما بخواه که می یابی مرا در نزد افضل ظنّ خود به من. ان شاء اللّه تعالی.

عصام گفت: از این اخلاق شریفه آن حضرت در مقابل آن جسارتها و دشنامها که از من سرزد و چنان زمین بر من تنگ شد که دوست داشتم به زمین فرو بروم، لا جرم از نزد آن حضرت آهسته بیرون شدم در حالی که پناه به مردم می بردم به نحوی که آن جناب ملتفت من نشود، لکن بعد از آن مجلس نبود نزد من شخصی دوست تر از آن حضرت و از پدرش.

ص: 36

(1) سوره اعراف، آیه 199 تا 202

(2) سوره یوسف، آیه 92

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج 2، ص: 672

راوی میگوید: امام حسین قبل از فوت اسامه قرض وی را ادا کرد.

امام حسین علیه السّلام میفرمود: بدترین خصال پادشاهان ترس از دشمنان و قساوت قلب داشتن نسبت به ضعفاء و بخل ورزیدن در موقع بخشش است.

در کتاب انس المجالس مینگارد: هنگامی که مروان فرزدق را از مدینه خارج نمود و او نزد امام حسین آمد امام حسین مبلغ چهار صد اشرفی به وی عطا کرد. به آن حضرت گفته شد: فرزدق شاعری است که مردم را هجو میکند! فرمود:بهترین ثروت انسان آن است که عرض و آبروی خود را بوسیله آن حفظ نماید.

زندگانی حضرت امام حسن(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:200

اعرابی عرض کرد: هر چه خواهی سؤال کن، اگر دانم جواب گویم و اگر نه از حضرت شما فرا می گیریم، و لا قوّه الّا باللّه.

حضرت فرمود که: افضل اعمال چیست؟

گفت: ایمان به خداوند تعالی.

فرمود: چه چیز مردم را از مهالک نجات می دهد؟

عرض کرد: توکّل و اعتماد بر حقّ تعالی.

فرمود: زینت آدمی در چه چیز است؟

اعرابی گفت: علمی که با آن حلم باشد.

فرمود که: اگر به دین شرف دست نیابد؟

عرض کرد: مالی که با مروّت و جوانمردی باشد.

فرمود که: اگر این را نداشته باشد؟

گفت: فقر و پریشانی که با آن صبر و شکیبایی باشد.

فرمود: اگر این را نداشته باشد؟

اعرابی گفت که: صاعقه ای از آسمان فرود بیاید و او را بسوزاند که او اهلیّت غیر این ندارد.

پس حضرت خندید و کیسه ای که هزار دینار زر سرخ داشت نزد او افکند و انگشتری عطا کرد او را که نگین آن دویست درهم قیمت داشت و فرمود که: به این زرها ذمّه خود را بری کن و این خاتم را در نفقه خود صرف کن.

اعرابی آن زرها را برداشت و این آیه مبارکه را تلاوت کرد:

اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ.

و ابن شهر آشوب روایت کرده که: چون امام حسین علیه السّلام شهید شد بر پشت مبارک آن حضرت پینه ها دیدند، از حضرت امام زین العابدین علیه السّلام پرسیدند که این چه اثر است؟ فرمود: از بس که انبانهای طعام و دیگر اشیاء چندان بر پشت مبارک کشید و به خانه زنهای بیوه و کودکان یتیم و فقراء و مساکین رسانید این پینه ها پدید گشت.

ص: 39

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج 2، ص: 674

زندگانی حضرت امام حسین(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:282 روایت 2 هنگامی که امام حسین شهید شد من بسوی خانه خود مراجعت نمودم و پس از اینکه نماز عشاء را خواندم خوابیدم، در عالم خواب شخصی نزد من آمد و گفت:

پیغمبر خدا را اجابت کن! گفتم: من کاری با پیامبر خدا ندارم! او یقه مرا گرفت و بطرف آن حضرت کشانید.

ناگاه دیدم پیامبر اعظم اسلام صلّی اللَّه علیه و آله در میان صحرا نشسته و آستین های خود را بالا زده و حربه ای بدست گرفته و ملکی در حضور آن حضرت ایستاده است که شمشیری از آتش بدست دارد و آن نه نفر یاران مرا میکشد. هر ضربتی که میزد آتشی بجان آنان می افروخت من نزدیک پیامبر خدا رفتم و بر روی دو زانوی خود نشستم و گفتم:

السلام علیک یا رسول اللَّه پیغمبر اعظم اسلام جواب مرا نفرمود. پس از اینکه مدتی طولانی مکث کرد سر مقدس خود را بلند نمود و بمن فرمود: ای دشمن خدا! تو نسبت بمن هتک حرمت کردی، عترت مرا بقتل رساندی، حق مرا مراعات نکردی، هر عملی که خواستی انجام دادی! گفتم: یا رسول اللَّه! من شمشیری نزده ام، نیزه ای بکار نبرده ام، تیری نینداخته ام. فرمود: راست میگوئی، ولی آیا نه چنین است که بر سیاهی لشکر دشمن ما افزوده ای. نزدیک من بیا! وقتی نزدیک آن بزرگوار رفتم دیدم یک طشت پر از خون در جلو آن حضرت بود. رسول اعظم صلّی اللَّه علیه و آله بمن فرمود: این خون فرزندم حسین است. پیغمبر خدا از آن خون بچشم من کشید. از هنگامی که بیدار شدم تاکنون چیزی را نمی بینم.

ص: 41

زندگانی حضرت امام حسین(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:282

زندگانی حضرت امام حسین(ع)، ترجمه بحار الأنوار ،ص:282

حدیث دوّم :

محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر حمیری، از پدرش، از علی بن محمّد بن سالم، از محمّد بن خالد، از عبد اللَّه بن حمّاد البصری، از عبد اللَّه بن عبد الرحمن الاصم،از حسین، از حلبی، از حضرت ابی عبد اللَّه علیه السّلام در ضمن حدیث طویلی نقل کرده، وی گفت:

محضر مبارک امام علیه السّلام عرضه داشتم: فدایت شوم چه می فرمائید در باره کسی که با داشتن قدرت، زیارت آن حضرت را ترک می کند؟

حضرت می فرمایند: می گویم:این شخص عاق رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم و عاق ما اهل بیت می باشد و امری که به نفع او است را سبک شمرده است.

و کسی که آن حضرت را زیارت کند:خداوند متعال حوائجش را برآورده نماید و آنچه از دنیا مقصود او است را کفایت فرماید.

و نیز زیارت آن حضرت موجب جلب رزق برای زائر می باشد.

و آنچه در این راه انفاق کرده بر او باقی مانده و جانشین و یادگارش خواهد بود و همچنین زیارت آن حضرت موجب می شود:گناهان پنجاه ساله او آمرزیده شده و وی به اهلش بازگردد در حالی که بر عهده اش نه وزر و وبالی بوده و نه لغزشی و آنچه از گناه در صحیفه اعمالش ثبت شده جملگی محو و پاک می گردد.

اگر زائر در سفر زیارت فوت شود فرشتگان نازل گشته و او را غسل می دهند و نیز درب هائی از بهشت به روی او گشوده می شود و نسیم خوش آن در قبر بر او وزیده و در قبر پراکنده و منتشر می گردد.

و اگر وی در سفر زیارت سالم و از گزند مرگ در امان ماند دربی به روی او گشوده می شود که رزق و روزی وی از آن نازل می گردد و در مقابل هر درهمی که انفاق کرده ده هزار درهم قرار داده می شود و آن را برای وی ذخیره کرده و هنگامی که محشور شد و از قبر بیرون آمد به او گفته می شود:در مقابل هر درهمی که در سفر زیارتت خرج کردی ده هزار درهم مال تو است و خداوند به تو نظر نموده و آنها را نزد خودش برای او ذخیره کرد.

ص: 44

کامل الزیارات / ترجمه ذهنی تهرانی ؛ ؛ ص414-417

از معاویه بن وهب نقل کرده اند که وی گفت:

اذن خواستم که بر امام صادق علیه السّلام داخل شوم، به من گفته شد که داخل شو، پس داخل شده آن جناب را در نمازخانه منزلشان یافتم پس نشستم تا حضرت نمازشان را تمام کردند پس شنیدم که با پروردگارشان مناجات نموده و می گفتند:

بار خدایا، ای کسی که ما را اختصاص به کرامت داده و وعده شفاعت دادی و مختص به وصیّت نمودی (یعنی ما را وصی پیامبرت قرار دادی) و علم به گذشته و آینده را به ما اعطاء فرمودی، و قلوب مردم را مایل به طرف ما نمودی، من و برادران و زائرین قبر پدرم حسین علیه السّلام را بیامرز، آنان که اموالشان را انفاق کرده و ابدانشان را به تعب انداخته به جهت میل و رغبت در احسان به ما و به امید آنچه در نزد تست به خاطر صله و احسان به ما و به منظور ادخال سرور بر پیغمبرت و به جهت اجابت کردنشان فرمان ما را و به قصد وارد نمودن غیظ بر دشمنان ما.

اینان اراده و نیّتشان از این ایثار تحصیل رضا و خشنودی تو است پس تو هم از طرف ما این ایثار را جبران کن و بواسطه رضوان احسانشان را جواب گو باش و در شب و روز حافظ و نگاهدارشان بوده و اهل و اولادی که از ایشان باقی مانده اند را بهترین جانشینان قرار بده و مراقب و حافظشان باش و شر و بدی هر ستمگر عنود و منحرفی را از ایشان و از هر مخلوق ضعیف و قوی خود کفایت نما و ایشان را از شر شیاطین انسی و جنّی محفوظ فرما و اعطاء کن به ایشان برترین چیزی را که در دور بودنشان از اوطان خویش از تو آرزو کرده اند و نیز به ایشان ببخش برتر و بالاتر از آنچه را که بواسطه اش ما را بر فرزندان و اهل و نزدیکانشان اختیار کردند، بار خدایا دشمنان ما بواسطه خروج بر ایشان آنان را مورد ملامت و سرزنش قرار دادند ولی این حرکت اعداء ایشان را از تمایل به ما باز نداشت و این ثبات آنان از باب مخالفتشان است با مخالفین ما، پس تو این صورت هائی که حرارت آفتاب آنها را در راه محبّت ما تغییر داده مورد ترحّم خودت قرار بده و نیز صورت هائی را که روی قبر ابی عبد اللَّه الحسین علیه السّلام می گذارند و بر می دارند مشمول لطف و رحمتت قرار بده و همچنین به چشم هائی که از باب ترحم بر ما اشک ریخته اند نظر عنایت فرما و دل هائی که برای ما به جزع آمده و بخاطر ما سوخته اند را ترحم فرما ، بار خدایا به فریادهائی که بخاطر ما بلند شده برس، خداوندا من این ابدان و این ارواح را نزد تو امانت قرار داده تا در روز عطش اکبر که بر حوض کوثر وارد می شوند آنها را سیراب نمائی.

ص: 46

و پیوسته امام علیه السّلام در سجده این دعاء را می خواندند و هنگامی که از آن فارغ شدند عرض کردم:

فدایت شوم این فقرات و مضامین ادعیه ای که من از شما شنیدم اگر شامل کسی شود که خداوند عزّ و جلّ را نمی شناسد گمانم این است که آتش دوزخ هرگز به آن فائق نیاید!!! به خدا سوگند آرزو دارم آن حضرت (حضرت امام حسین علیه السّلام) را زیارت کرده ولی به حج نروم.

امام علیه السّلام به من فرمودند:

چقدر تو به قبر آن جناب نزدیک هستی، پس چه چیز تو را از زیارتش باز می دارد؟

سپس فرمودند:

ای معاویه زیارت آن حضرت را ترک مکن.

عرض کردم: فدایت شوم نمی دانستم که امر چنین بوده و اجر و ثواب آن این مقدار است.

حضرت فرمودند:

ای معاویه کسانی که برای زائرین امام حسین علیه السّلام در آسمان دعاء می کنند به مراتب بیشتر هستند از آنان که در زمین برای ایشان دعاء و ثناء می نمایند. کامل الزیارات / ترجمه ذهنی تهرانی، ص: 381-383

امام این چنین پاسخ داد:((اِنِّی خَفِقْتُ بِرَاءْسی ...؛)) من سرم را به زین اسب گذاشته بودم که خواب خفیفی بر چشمم مسلط شد، در این موقع صدای هاتفی به گوشم رسید که می گفت : این جمعیت در این هنگام شب در حرکتند مرگ نیز در تعقیب آنهاست و برای من معلوم گردید که این ، خبر مرگ ماست )).

حضرت علی اکبر عرضه داشت :((لا اَراکَاللّهُ بِسُوءٍ اءلَسْنا عَلَی الْحَقِّ؟؛)) خدا حادثه بدی پیش نیاورد مگر ما برحق نیستیم ؟)).

امام فرمود:((بلی به خدا سوگند که ما بجز در راه حق قدم برنمی داریم )).

علی اکبر عرضه داشت :((اِذاً لانُبالی اَنْ نَمُوتَ مُحِقّینَ؛)) اگر بناست در راه حق بمیریم ترسی از مرگ نداریم )).

امام در این هنگام او را دعا نمود و چنین فرمود: ((خداوند برای تو بهترین پاداش فرزندی را عنایت کند)).

و به روایت دیگر گفت: به خدا شکایت می کنم دشمنان ایشان را از امّت من که انکار فضیلت ایشان می نمایند، به خدا سوگند که فرزند من حسین را شهید خواهند کرد بعد از من، خدا ایشان را از شفاعت من محروم گرداند

جلاء العیون، مجلسی ،ص:553

2) ابن عباس گوید: من حضرت رسول صلّی اللَّه علیه و آله را در خواب دیدم در حالی که غبار آلود بود و در دستش شیشه ای پر از خون داشت، عرض کردم: پدر و مادرم فدایت گردد این شیشه چیست؟ فرمودند: این خون حسین و یاران اوست که از زمین جمع کرده ام، من آن روز را در نظر گرفتم درست همان روز بود که سید الشهداء علیه السّلام به شهادت رسیده بودند.

جلاء العیون، مجلسی ،ص:558

بخشنده ترین مردم کسی است که به آنکه چشم امید به او نبسته، بخشش کند.

(کشف الغمّه، ج2، ص30 )

(التفسیر المنسوب الی الامام الحسن العسکری علیه السلام ص309)

خداوند قائم ما را از پس پرده غیبت بیرون می آورد و آن گاه او از ستم گران انتقام می گیرد

(إثباه الهداه ، ج 5 ، ص 196) ا

غافلگیر کردن بنده از جانب خداوند به این شکل است که به او نعمت فراوان دهد و توفیق شکرگزاری را از او بگیرد.

(تحف العقول،ص 246)

هر که خدا را ، آن گونه که سزاوار اوست ، بندگی کند ، خداوند بیش از آرزوها و کفایتش به او عطا کند.

(بحار الأنوار، ج 68، ص 184)

و به خدا سوگند از روزی که دانسته ام خدا با دروغگوها دشمن است دروغ نگفته ام. و اگر مرا تکذیب می کنید به یقین در میان شما کسانی هستند که اگر از آنان بپرسید شما را به آنچه من گفتم آگاهی دهند. از « جابر بن عبدالله انصاری » بپرسید. از « ابا سعید خدری » و « سهل بن سعد ساعدی » و « زید بن ارقم » و « انس بن مالک » بپرسید تا به شما بگویند که این سخن را از پیامبر درباره من و برادرم شنیده اند.

آیا این گفتار رسول خدا صلی الله علیه و آله از ریختن خون من جلوگیری نمی کند؟

« شمر بن ذی الجوشن » گفت: اگر چنین است که تو می گویی من هرگز خدا را با عقیده راسخ عبادت نکرده باشم؛ (یعنی من نمی دانم چه می گویی.)

« حبیب بن مظاهر » به او گفت: به خدا سوگند من معتقدم که تو خدا را با تزلزل و تردید بسیار پرستش می کنی و من گواهی می دهم که تو راست می گویی و نمی دانی که امام چه می گوید! چرا که خداوند بر دل تو مُهر غفلت زده است.

امام علیه السلام فرمود: « اگر در این سخن تردید دارید آیا در این نیز تردید دارید که من پسر دختر پیغمبر شما هستم؟ به خدا در میان شرق و مغرب پسر دختر پیامبری جز من نیست؛ چه در میان شما و چه در میان غیر شما وای بر شما! آیا کسی از شما را کشته ام تا خون او را از من بخواهید؟ یا مالی از شما برده ام؟ یا قصاص جراحتی از من می خواهید؟» در این هنگام بود که همه آنان خاموش شدند و سخنی نگفتند.

ص: 56

آن گاه امام فریاد زد: « ای « شبت بن ربعی » و ای « حجار بن الجبر » و ای « قیس بن اشعث » و ای « یزید بن حارث » آیا شما به من ننوشتید که میوه ها رسیده است و باغها سرسبز شده است و با لشگری آماده برای یاری تو وارد خواهیم شد؟ »

قیس بن اشعث گفت: « ما نمی دانیم تو چه می گویی ولی به حکم پسر عمویت « عبیدالله » تن در ده؛ زیرا ایشان جز چیزی که تو دوست داری درباره تو انجام نخواهند داد.»

امام حسین فرمود: « نه به خدا، نه دست خواری به شما خواهم داد و نه مانند بندگان فرار خواهم کرد. ای بندگان خدا من به پروردگار خود و پرودگار شما پناه می برم از این که آزاری به من برسانید» (سوره دخان، آیه 20) به پروردگار خود و پروردگار شما پناه می برم از هر سرکش که به روز جزا ایمان نیاورد.

آن گاه شتر خویش را خواباند و به « عقبه بن سمعان » دستور داد آن را دور کند. پس از آن سپاه دشمن به سوی آن امام حمله بردند.

ارشاد مفید، ج 2، ص 100 - 102

پروردگارا تو پیمان از ما پیغمبران گرفتی برای خود به پروردگاری و برای محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم به پیغمبری و برای اوصیای او به ولایت و امامت، و خبر دادی خلق را به آنچه ستمکاران امّت با حسین بن علی جگرگوشه آن پیغمبر بعد از او خواهند کرد، و وعده دادی حسین را که او را به دنیا برگردانی تا خود انتقام کشد از هر که بر او ستم کرده و او را شهید کرده، حاجت من در درگاه تو آن است ای پروردگار من که مرا برگردانی به دنیا تا خود انتقام از قوم خود بکشم، پس خدا حاجت او را بر آورد، و حضرت اسماعیل با امام حسین علیه السّلام در رجعت به دنیا بر خواهد گشت

به روایت دیگر گفت: می خواهم که صبر کنم در شکیبائی و به حسین بن علی تأسّی نمایم .

جلاء العیون، مجلسی ،ص:543

همیشه حج به وجود حسین می بالد

که کربلاش صفا بود و مروه شام بلاست

نماز و روزه و حج و جهاد می گویند

حیات ما همه مرهون سیدالشهداست

به پور هند جگر خواره چون گشاید دست

کسی که رشد و نموّش به دامن زهراست

زهی جلال که در روی خون گرفته او

به چشم اهل نظر صورت خدا پیداست

مگر نه خوردن خاک آمده به شرع حرام

چه حکمتی است، چرا تربت حسین شفاست؟

به تحت قبّه او کن بلند دست نیاز

بگیر حاجت خود را که مستجاب دعاست

همه به حشر صدا می زنند یا زهرا

ولی ز فاطمه آید ندا، حسین کجاست

اگر چه سوم شعبان جمال خویش گشود

بدان ولادت او ظهر روز عاشوراست

قسم به ذات خداوند قادر بی چون

که خونبهاش خداوندگار بی همتاست

تمام اهل قیامت به چشم می بینند

حسین با تن بی سر شفیع روز جزاست

هنوز نغمه قرآن او بلند ز نی

هنوز نعره هیهات او به اوج سماست

هنوز خنجر قاتل ز خون اوست خجل

هنوز از عطشش، شعله در دل دریاست

هنوز ناله هل من معین اوست بلند

هنوز رأس منیرش به نیزه راه نماست

هنوز پرچم گلگون او به قله عرش

هنوز پیکر صد چاک او به دوش شماست

حسین رهبر آزادگان به هر عصری

حسین راه نمای تمام نهضت هاست

حسین مشعل تابنده هدایت خلق

حسین مصحف نور است و آیت عظماست

حسین جان دعا، جان ذکر، جان نماز

ص: 60

حسین روح حرم، روح مروه، روح صفاست

گواه زنده من، ارجعی الی ربک

که بر حسین همانا خدا مدیحه سراست

حسین سوره فجر و حسین آیه نور

حسین نجم فروزان حسین شمس ضحاست

حسین زنده حق و حسین کشته حق

حسین بر همه باطل ستیزها مولاست

به وصف او که خدایش ثنا کند میثم

قصیده تو بود نارسا اگر چه رساست

به وصف غیر تو میثم سخن نخواهد گفت

هر آنچه گفته و گوید ثنای تو است حسین

سر بر نیزه بلندت عَلم توست حسین

فاطمه می گوید امشب، ای فروغ هر دو عینم

صبح میلادت مبارک، ای حسینم ای حسینم

عزیز فاطمه گل سرخ علی

قلوب عاشقان ز نورت منجلی

حسین جانم حسین، حسین جانم حسین

چاره ساز خلق عالم، عالمی بیچاره تو

دست عالم، چشم فطرس، جانب گهواره تو

به سویت ملتجی گنه کاران همه

شفیع عالمین عزیز فاطمه

حسین جانم حسین، حسین جانم حسین

کشته خون خدایم، بنده کوی حسینم

هرکه بودم هرکه هستم، عاشق روی حسینم

وجودم یاد او شب میلاد او

همه ذکرم شده مبارک باد او

حسین جانم حسین ، حسین جانم حسین

خیز و بین روی خدایی، نور مصباح الهدایی

چشم خود بگشا به رویش، جان خود را کن فدایی

گل سرخ علی به دست احمد است

سرم قربان او که هست احمد است

حسین جانم حسین، حسین جانم حسین

آفتاب حسن سرمد، میوه قلب محمد

شمع جمع آفرینش، یوسف زهرا خوش آمد

عجب شوری بود به بازار حسین

به دنبال آمده علمدار حسین

حسین جانم حسین حسین جانم حسین

عید عباس و حسین و جد و شور مؤمنین

آن گل دامان زهرا ، این گل ام البنین است

سرشک شوق من، چکد از هر دو عین

که دل را داده ام، به عباس و حسین

حسین جانم حسین، حسین جانم حسین

با سرود عشق و شادی شعله بر غم می زنم من

از حسین و از ابالفضل، دم به دم، دم می زنم من

ص: 64

زیارت می کنم، گل دو فاطمه

گهی در قتلگه، گهی در علقمه

حسین جانم حسین، حسین جانم حسین

در تلاط__م دلِ او قلب این شد بی تاب

این بود محو تماشای قد اکبر خویش

لایی لایی به لب او به بر اصغر خویش

آه و صد واویلا شد شب عاشورا

سرشک سرخ عاشورا است این خون

خ_روش زین_ب کب_راست ای_ن خون

روان ت_ا حش_ر در رگ ه_ای اسلام

خضاب گیسوی زهراست این خون