غدیر در سیره حضرت ابوالفضل علیه السلام

برخی از محققان برآنند که حضرت ابوالفضل العباس ( علیه السّلام ) در روز چهارم ماه شعبان سال ۲۶ هجری دیده به جهان گشود.

زندگانی حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام،علّامه محقق حاج شیخ باقر شریف قرشی ص ۱۸

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۷ص ۱۱

زندگانی حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام،علّامه محقق حاج شیخ باقر شریف قرشی ص ۱۵

و و راه من أبناء حیدر کلّ لیث ذی لبد

انبئت أن ابنی اصیب برأسه مقطوع ید

و یلی علی شبلی أما ل برأسه ضرب العمد

لو کان سیفک فی ید یک لما دنا [منک] أحد

یعنی: ای کسانی که عباس را دیده اید بر گله گوسفندان حمله می برد. و پشت سرش فرزندان حیدر هر یک به سان شیری شجاع بودند. به من خبر دادند که گرز آهنین بر سر فرزندم زده اند و دست هایش از بدن جدا شده بود. دل ها برای شیر بچه ام بسوزد که عمود بر سرش نواختند.

عباسم! اگر شمشیر در دست داشتی، کسی جرأت نزدیک شدن به تو را نداشت.

و نیز می فرمود

لا تدعونّی و یک امّ البنین تذکّرینی بلیوث العرین

کانت بنون لی ادعی بهم و الیوم اصبحت و لا من بنین

أربعه مثل نسور الربی قد واصلوا الموت بقطع الوتین

تنازع الخرصان أشلائهم فکلّهم أمسی صریعا طعین

یا لیت شعری أ کما أخبروا بأنّ عبّاسا قطیع الیمین

یعنی دیگر مرا ام البنین نخوانید که من را به یاد شیر بچه هایم می افکنید. تا وقتی چهار پسر داشتم ام البنین بودم، ولی امروز دیگر پسری ندارم که مرا ام البنین گویند. چهار پسر داشتم که چون ستاره می درخشیدند بر سر جنازه هایشان نیزه ها با یکدیگر در افتادند و همه آن ها از ضربت نیزه بر زمین افتادند و همه با قطع رگ های گردنشان به شهادت پیوستند. ای کاش می دانستم همان گونه که خبر دادند، آیا درست است که دست راست عباسم از بدن جدا شده است.

سلحشوران طف، ترجمه إبصار العین ،ص:۸۲

ص: ۵

صبح که شد یکی از دوستانش نزد وی آمد و گفت : دیشب خوابی دیده ام که می خواهم برایت نقل کنم : در خواب دیدم که گویاحضرت

عباس علیه السلام شفای پسر تو را از خدا خواست ، ملکی از جانب رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم نزد حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام آمد و به او عرض کرد: رسول خدا می فرماید: درباره شفای این جوان وساطت نکن ؛ زیرا که عمر وی به پایان رسیده و روزگار او تمام شده است .

حضرت عباس علیه السلام فرمود: ازطرف من به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم سلام برسان و بگو برای شفا او من تو را نزد خدا شفیع قرار میدهم و از خدا می خواهم که وی را شفاعت فرماید.

آن فرشته برگشت و همان پیام از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم برای حضرت عباس علیه السلام آورد تا سه مرتبه و حضرت همان پاسخ را داد.

درمرتبه چهارم که آن فرشته پیام پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم را رساند، قمر بنی هاشم علیه السلام با حالت دگرگون بلند شد عرض کرد: ای رسول خدا، مگر این گونه نیست که خداوندمرا باب الحوائج نامید و مردم این را میدانند و به من متوسل می شوند و شفا می خواهند اگر من باب الحوائج نیستم (وبناست این جوان شفا نیابد)پس این نام از من برداشته شود.

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم تبسمی کرد و فرمود: برگرد خدا چشم تو را روشن کرد و تو باب الحوائجی ، برای هر که می خواهی شفاعت کن ، و خداوند این جوان بیمار را به برکت تو شفا داد.

ص: ۷

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۳ص ۳

زندگانی حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام،علّامه محقق حاج شیخ باقر شریف قرشی ص۲۱

همقدم قافله سالار عشق ساقی عشاق و علمدار عشق

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۱ص ۱

آب فرات از ادب توست مات ! موج زند اشک به چشم فرات !

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۸ ص۲۲

{نکته قابل توجه اینکه:درآن بهبوهه جنگ وآن شرایط سخت وعباس با آن شجاعت،روی امر امام خودحرفی نزد.مثلا اینکه بگذار ابتدا بروم میدان،و دشمن را آرام کنم و جولانی دهم وبعد دنبال آب بروم ،خیر،بلا فاصله به دنبال امتثال امر امام خود راهی شریعه شد،این است مطیع امر حجت خدا بودن}.

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج ۲، ص: ۸۸۲

وَ أَنتُم وَقَعتُم فِی الغَلطَهِ الَّتی قَد وَقَعَت فیهَا القُرَیشُ لِأنَّهُمُ اردُوا قَتلَ رَسولِ الله صلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِه وَ أنتُم تُریدُونَ قَتلَ ابنِ بِنتِ نَبیکُم وَ لا یمکِن لَهُم مادامَ اَمیرُالمُؤمِنینَ علیه السلام حَیاً وَ کَیفَ یمکِنُ لَکُم قَتلَ اَبی عَبدِاللِه الحُسَین علیه السلام مادُمتُ حَیاً سَلیلاً؟

تَعالوا اُخبِرُکُم بِسَبیلِه بادِروُا قَتلی وَاضرِبُوا عُنُقی لِیحصُلَ مُرادُکُم لابَلَغَ الله مِدارَکُم وَ بَدَّدَا عمارَکُم وَ اَولادَکُم وَ لَعَنَ الله عَلَیکُم وَ عَلی اَجدادکُم.

ترجمه :

به نام خداوند بخشنده مهربان

سپاس خدای را که بیت الله را با قدوم پدرش(منظور امام حسین علیه السلام است) مشرف کرد؛ کسی که دیروز بیت بود،[امروز] قبله گردید.

ای ناسپاسان گناهکار آیا راه بیت را بر امام نیکوکاران می بندید؟ چه کسی سزاوارتر به این بیت است از دیگر موجودات؟ و چه کسی نزدیکترین به این خانه است؟ و اگر حکمت های خداوند بلند مرتبه نبود و اسرار بالا و امتحانات موجودات نبود، همانا بیت به سوی ایشان [ امام حسین علیه السلام] پرواز می کرد؛ قبل از اینکه مردم حجر را لمس کنند، حجر دستانش [ امام حسین علیه السلام] را استلام می کند و اگر خواست مولای من خواست خداوند رحمن نبود هر آینه بر سر شما مانند بازِ شکاری که بر گنجشکان فرود می آید نازل می شدم.

آیا قومی را که مرگ را در کودکی به بازی می گرفتند می ترسانید، در حالیکه الان در مردانگی قرار دارند. همه جانم فدای آقا و مولای همه موجودات که برتر از حیوانات [هستند].

هیهات بنگرید سزاوار است از چه کسی پیروی کنید، به کسی که شراب می نوشد [مراد یزید ملعون است] یا کسی که صاحب حوض و کوثر است؛ کسی که در خانه وحی و قرآن است [مراد امام حسین علیه السلاماست] یا کسی که در بیتش اسباب لهو و نجاست است [مراد یزید ملعون است]؛ و یا کسی که در خانه اش نزول آیات [نشانه ها] و [آیه] تطهیر است.

ص: ۱۴

شما در غلطی واقع شدید که قریش واقع شدند. چرا که اراده قتل پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم را کردند و شما اراده قتل پسر دختر پیامبرتان را و [این حیله] برای ایشان تا وقتی امیرالمؤمنین علیه السلام زنده بود ممکن نشد. پس چگونه ممکن است کشتن ابا عبدالله الحسین علیه السلام تا وقتی که من زنده ام؟

بیایید تا به راهش [راه کشتن امام حسین علیه السلام] آگاهتان کنم؛ پس مبادرت به کشتن من کنید، و گردنم را بزنید تا به مقصودتان برسید. خدا شما را به مقصودتان نرساند و عمرتان و فرزندانتان را کوتاه کند و لعنت خدا بر شما و پدرانتان [که قصد کشتن پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم را داشتند ] باد.

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج ۲، ص: ۷۹۲

چون نهم ماه محرم رسید

کار بدانجا که نباید کشید

از عقب خیمه صدر جهان

شاه فلک جاه ملک پاسبان

شمر به آواز ترا زد صدا

گفت کجایید بنو اختنا

تا برهانند ز هنگامه ات

داد نشان خط امان نامه ات

رنگ پرید از رخ زیبای تو

لرزه بیفتاد بر اعضای تو

من به امان باشم و، جان جهان

از دم شمشیر و سنان بی امان ؟!

دست تو نگرفت امان نامه را

تا که شد از پیکر پاکت جدا

مزد تو شد دست شه لافتی

ارشاد-ترجمه رسولی محلاتی، ج ۲، ص: ۹۸

سلحشوران طف، ترجمه إبصار العین ،ص:۷۲

شد با روان تشنه ز آب روان روان

دل پر ز جوش و مشک به دوش آن بزرگوار

کردند حمله جمله بر آن شبل مرتضی

یک شیر در میانه گرگان بیشمار

یک تن کسی ندیده و چندین هزار تیر

یک گل کسی ندیده و چندین هزار خار

مشک را پرآب نمود و بر کتف راست افکند و از شریعه بیرون شتافت تا مگر خویش را به لشکرگاه برادر برساند و کودکان را از زحمت تشنگی برهاند. لشکر که چنین دیدند راه او را گرفتند و از هر جانب او را احاطه کردند....

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج ۲، ص: ۸۸۲

{جالب اینکه حضرت عباس با این همه کمالات وشجاعتی که دارا بود،از جانب خود مطلبی به لشکر کفر نفرمود،بلکه فرمود: پس شتاب نکنید تا بنزد أبی عبد اللَّه بروم و سخن شما را بعرض آن حضرت برسانم و کسب تکلیف کنم.

مطلب دیگر اینکه:وقتی امام حسین فرمودند:امشب را مهلت بگیر امتثال امر نمود و مطیع محض امام زمان خود بود وبه امام خود پیشنهادی ارائه نداد.این نیست مگر مطیع محض حجت خدا بودن،که از معرفت شخص سرچشمه می گیرد.}

الإرشاد للمفید / ترجمه رسولی محلاتی، ج ۲، ص: ۹۲

سَلَامُ اللَّهِ وَ سَلَامُ مَلَائِکَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ وَ أَنْبِیَائِهِ الْمُرْسَلِینَ وَ عِبَادِهِ الصَّالِحِینَ وَ جَمِیعِ الشُّهَدَاءِ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الزَّاکِیَاتُ الطَّیِّبَاتُ فِیمَا تَغْتَدِی وَ تَرُوحُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ

سلام خدا و سلام ملائکه مقرب اللهی وسلام انبیاءو رسولان وبندگان صالح خدا وجمیع شهدا و صدیقین و پاکان پاک عالم،هرصبح و شام ،بر تو ای پسر امیرمومنین.

امام صادق علیه السلام جواب این سوال را در زیارت حضرت ابوالفضل ،تسلیم امام زمان بودن بیان میکند،در فرازی از زیارت می فرماید:

أَشْهَدُ لَکَ بِالتَّسْلِیمِ وَ التَّصْدِیقِ وَ الْوَفَاءِ وَ النَّصِیحَهِ لِخَلَفِ النَّبِیِّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ

کلیات مفاتیح الجنان،زیارت حضرت عباس علیه السلام

انه کان من فقها اولاد الائمه

حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام از عالمان فقیه فرزندان امامان علیهم السلام می باشد. و دانشمندان و محدثان بزرگ در شانش گفته اند:

هو البحر من ای النواحی اتیته

فلجته المعروف و الجواد ساحله

حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام از هر کرانه که به جانبش آیی ، دریایی است که موجهایش نیکی ها است و کرانه آن سرشار از سخاوت و کرم است .

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد دوم

بخش ۱۳ص ۷ به نقل از العباس مقرم

لا سیف الّا ذو الفقار، و لا فتی الّا علیّ

شنیده شد.

غزوه احزاب:

دیگر غزوه احزاب بود که حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام عمرو بن عبد ودّ را کشت، و فتح بر دست آن حضرت واقع شد، و پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله و سلم در حقّ او فرمود که:

ضربت علی علیه السّلام بهتر است از عبادت جنّ و انس.

جنگ خیبر:

دیگر جنگ خیبر بود که مرحب یهودی بر دست آن حضرت کشته گشت و در قلعه را با آن عظمت به دست معجزنمای خود کند، و چهل گام دور افکند، و چهل نفر از صحابه خواستند حرکت دهند نتوانستند.

منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل علیهم السلام(فارسی)، ج ۱، ص: ۳۵۴

ابوالشعثاء، که اوضاع را اینچنین دید، دنیا در نظرش تاریک شده و خود به میدان آمد اما او نیز کشته شد و دیگر کسی جراءت میدان رفتن را نکرد. آنگاه جوان نقابدار عنان به جانب لشگر امیرالمؤ منین علیه السلام برگردانید. اصحاب امیر المؤ منین علیه السلام از شجاعت وی سخت در حیرت بودند و از خود می پرسیدند که این جوان نقابدار کیست ؟ تا آنکه امیرالمؤ منین علی علیه السلام آن جوان را طلبید و نقاب از صورت مبارک وی برداشت ، آنگاه بود که دید وی قمر بنی هاشم اباالفضل العباس است .

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۸ ص۲۲

از شهامت و شجاعت حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام داستانها گفته اند و با همه آمادگی دشمن ، و با وجود و قشون فراوانی که جناح خصم در میدان کربلا گرد آورده بود، باز هم شجاعت او پشت آنان را می لرزانید و لذا برای دفع این خطر، در نظر گرفته بودند که به هر نحو شده اباالفضل العباس علیه السلام را از امام حسین جدا کنند و به مناسبت نسبتی که شمر از سوی مادر با وی داشت این ماءموریت را بر عهده او گذاشتند ولی او نیز از این ماءموریت ناکام و نومید برگشت .

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۸ص ۲۰

سلحشوران طف، ترجمه إبصار العین ،ص:۷۸

تا برهانند ز هنگامه ات

داد نشان خط امان نامه ات

رنگ پرید از رخ زیبای تو

لرزه بیفتاد بر اعضای تو

من به امان باشم و، جان جهان

از دم شمشیر و سنان بی امان ؟!

دست تو نگرفت امان نامه را

تا که شد از پیکر پاکت جدا

مزد تو شد دست شه لافتی

چون آن جناب سخن بدین جا رسانید، برادران و فرزندان و برادرزادگان و فرزندان عبد اللّه [بن] جعفر عرض کردند: برای چه این کار کنیم آیا برای آن که بعد از تو زندگی کنیم؟ خداوند هرگز نگذارد که ما این کار ناشایسته را دیدار کنیم.

اوّل کسی که به این کلام ابتدا کرد عبّاس بن علی علیهما السّلام بود، پس از آن سایرین متابعت او کردند و بدین منوال سخن گفتند.

الإرشاد للمفید / ترجمه رسولی محلاتی، ج ۲، ص: ۹۴

مکتب تو مکتب عشق و وفاست درس الفبای تو صدق و صفاست

کلیات مفاتیح الجنان،زیارت حضرت عباس علیه السلام

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۰ص ۱۳

بسم الله الرّحمن الرّحیم

اَلحَمدُ لِلّهِ الَّذی شَرَّفَ هذا (اشاره به بیت الله الحَرام) بِقُدُومِ اَبیهِ، مَن کانَ بِالاَمسِ بیتا اَصبَح قِبلَهً.

ایهَا الکَفَرهُ الفَجَره اَتَصُدُّونَ طَریقَ البَیتِ لِاِمامِ البَرَرَه؟ مَن هُوَ اَحَقُّ بِه مِن سائِرِ البَریه؟ وَ مَن هُوَ اَدنی بِه؟ وَ لَولا حِکمَ اللهِ الجَلیه وَ اَسرارُهُ العِلّیه وَاختِبارُهُ البَریه لِطارِ البَیتِ اِلیه قَبلَ اَن یمشی لَدَیه قَدِ استَلَمَ النّاسُ الحَجَر وَ الحَجَرُ یستَلِمُ یدَیه وَ لَو لَم تَکُن مَشیهُ مَولای مَجبُولَهً مِن مَشیهِ الرَّحمن، لَوَقَعتُ عَلَیکُم کَالسَّقرِ الغَضبانِ عَلی عَصافِیرِ الطَّیران....

اَتُخَوِّفونَ قَوماً یلعَبُ بِالمَوتِ فِی الطُّفُولیه فَکَیفَ کانَ فِی الرُّجُولیهِ؟ وَلَفَدَیتُ بِالحامّاتِ لِسَید البَریاتِ دونَ الحَیوانات.

ترجمه :

به نام خداوند بخشنده مهربان

سپاس خدای را که بیت الله را با قدوم پدرش(منظور امام حسین (ع) است) مشرف کرد؛ کسی که دیروز بیت بود،[امروز] قبله گردید.

ای ناسپاسان گناهکار آیا راه بیت را بر امام نیکوکاران می بندید؟ چه کسی سزاوارتر به این بیت است از دیگر موجودات؟ و چه کسی نزدیکترین به این خانه است؟ و اگر حکمت های خداوند بلند مرتبه نبود و اسرار بالا و امتحانات

موجودات نبود، همانا بیت به سوی ایشان [ امام حسین (ع)] پرواز می کرد؛ قبل از اینکه مردم حجر را لمس کنند، حجر دستانش [ امام حسین (ع)] را استلام می کند و اگر خواست مولای من خواست خداوند رحمن نبود هر آینه بر سر شما مانند بازِ شکاری که بر گنجشکان فرود می آید نازل می شدم.

آیا قومی را که مرگ را در کودکی به بازی می گرفتند می ترسانید، در حالیکه الان در مردانگی قرار دارند. همه جانم فدای آقا و مولای همه موجودات که برتر از حیوانات [هستند].

ص: ۳۶

تَعالوا اُخبِرُکُم بِسَبیلِه بادِروُا قَتلی وَاضرِبُوا عُنُقی لِیحصُلَ مُرادُکُم لابَلَغَ الله مِدارَکُم وَ بَدَّدَ اعمارَکُم وَ اَولادَکُم وَ لَعَنَ الله عَلَیکُم وَ عَلی اَجدادکُم.

ترجمه:

شما در غلطی واقع شدید که قریش واقع شدند. چرا که اراده قتل پیامبر(ص) را کردند و شما اراده قتل پسر دختر پیامبرتان را و [این حیله] برای ایشان تا وقتی امیرالمؤمنین(ع) زنده بود ممکن نشد. پس چگونه ممکن است کشتن ابا عبدالله الحسین(ع) تا وقتی که من زنده ام؟

بیایید تا به راهش [راه کشتن امام حسین(ع)] آگاهتان کنم؛ پس مبادرت به کشتن من کنید، و گردنم را بزنید تا به مقصودتان برسید. خدا شما را به مقصودتان نرساند و عمرتان و فرزندانتان را کوتاه کند و لعنت خدا بر شما و پدرانتان [که قصد کشتن پیامبر (ص)را داشتند ] باد.

اَتُخَوِّفونَ قَوماً یلعَبُ بِالمَوتِ فِی الطُّفُولیه فَکَیفَ کانَ فِی الرُّجُولیهِ؟ وَلَفَدَیتُ بِالحامّاتِ لِسَید البَریاتِ دونَ الحَیوانات.

هَیهات فَانظُرُوا ثُمَّ انظُرُوا مِمَّن شارِبُ الخَمر وَ مِمَّن صاحِبُ الحَوضِ وَ الکَوثَر وَ مِمَّن فی بَیتِهِ الوَحی وَ القُرآن وَ مِمَّن فی بَیتِه اللَّهَواتِ وَالدَّنَساتُ وَ مِمَّن فی بَیتِهِ التَّطهیرُ وَ الآیات.

وَ أَنتُم وَقَعتُم فِی الغَلطَهِ الَّتی قَد وَقَعَت فیهَا القُرَیشُ لِأنَّهُمُ اردُوا قَتلَ رَسولِ الله صلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِه وَ أنتُم تُریدُونَ قَتلَ ابنِ بِنتِ نَبیکُم وَ لا یمکِن لَهُم مادامَ اَمیرُالمُؤمِنینَ (ع) حَیاً وَ کَیفَ یمکِنُ لَکُم قَتلَ اَبی عَبدِاللِه الحُسَین (ع) مادُمتُ حَیاً سَلیلاً؟

تَعالوا اُخبِرُکُم بِسَبیلِه بادِروُا قَتلی وَاضرِبُوا عُنُقی لِیحصُلَ مُرادُکُم لابَلَغَ الله مِدارَکُم وَ بَدَّدَا عمارَکُم وَ اَولادَکُم وَ لَعَنَ الله عَلَیکُم وَ عَلی اَجدادکُم.

ترجمه :

به نام خداوند بخشنده مهربان

سپاس خدای را که بیت الله را با قدوم پدرش(منظور امام حسین (ع) است) مشرف کرد؛ کسی که دیروز بیت بود،[امروز] قبله گردید.

ای ناسپاسان گناهکار آیا راه بیت را بر امام نیکوکاران می بندید؟ چه کسی سزاوارتر به این بیت است از دیگر موجودات؟ و چه کسی نزدیکترین به این خانه است؟ و اگر حکمت های خداوند بلند مرتبه نبود و اسرار بالا و امتحانات موجودات نبود، همانا بیت به سوی ایشان [ امام حسین (ع)] پرواز می کرد؛ قبل از اینکه مردم حجر را لمس کنند، حجر دستانش [ امام حسین (ع)] را استلام می کند و اگر خواست مولای من خواست خداوند رحمن نبود هر آینه بر سر شما مانند بازِ شکاری که بر گنجشکان فرود می آید نازل می شدم.

آیا قومی را که مرگ را در کودکی به بازی می گرفتند می ترسانید، در حالیکه الان در مردانگی قرار دارند. همه جانم فدای آقا و مولای همه موجودات که برتر از حیوانات [هستند].

ص: ۳۹

هیهات بنگرید سزاوار است از چه کسی پیروی کنید، به کسی که شراب می نوشد [مراد یزید ملعون است] یا کسی که صاحب حوض و کوثر است؛ کسی که در خانه وحی و قرآن است [مراد امام حسین(ع)است] یا کسی که در بیتش اسباب لهو و نجاست است [مراد یزید ملعون است]؛ و یا کسی که در خانه اش نزول آیات [نشانه ها] و [آیه] تطهیر است.

شما در غلطی واقع شدید که قریش واقع شدند. چرا که اراده قتل پیامبر(ص) را کردند و شما اراده قتل پسر دختر پیامبرتان را و [این حیله] برای ایشان تا وقتی امیرالمؤمنین(ع) زنده بود ممکن نشد. پس چگونه ممکن است کشتن ابا عبدالله الحسین(ع) تا وقتی که من زنده ام؟

بیایید تا به راهش [راه کشتن امام حسین(ع)] آگاهتان کنم؛ پس مبادرت به کشتن من کنید، و گردنم را بزنید تا به مقصودتان برسید. خدا شما را به مقصودتان نرساند و عمرتان و فرزندانتان را کوتاه کند و لعنت خدا بر شما و پدرانتان [که قصد کشتن پیامبر (ص)را داشتند ] باد.

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد دوم

بخش ۱۳ص ۱۰

شمع شده آب شده سوخته روح ادب را ادب آموخته

دشمنان شش بار به او حمله کردند تا نگذارند او خود را به آب برساند، ولی آن حضرت ضرباتی سنگین بر آنها وارد ساخت و خود را به آب رسانید. وارد آب که شد، کفی از آب برداشت و کنار دهان اسبش برد تا بیاشامد که به یاد لب تشنه برادرش امام حسین علیه السلام ، افتاد. آب را از کف ریخت و مشک را پر آب ساخت .آری ، عباس مشک را پر از آب کرد، ولی خود آب نیاشامید...و به نقل بعضی ، فرمود: سوگند به خدا لب به آب نمی زنم ، در حالیکه آقایم حسین علیه السلام تشنه باشد: والله لا اذوق الماء و سیدی الحسین عطشانا عقل سوداگر می گوید: آب بیاشام تا نیرو بگیری و بتوانی خوب بجنگی ، ولی عشق و وفا و صفا می گوید: برادرت و نور دیدگان برادرت تشنه اند، چگونه تو آب بنوشی و آنها تشنه باشند.

آمد به یادش از لب خشک برادرش

شد غیرت فرات دو چشم ز خون ترش

گفتا نخورده آب گلستان حیدری

داری تو میل آب ؟ کجا شد برادری ؟!

تشنه است آن نو گل باغ فتوت است

لب تر مکن ز آب که دور از مروت است

پر کرد مشک و پس کفی از آب بر گرفت

می خواست تا که نوشد از آن آب خوشگوار

آمد به یادش از جگر تشنه حسین علیه السلام

چون اشک خویش ریخت ز کف آب خوشگوار

شد با لبان تشنه ز آب روان بیرون

دل پر ز جوش و مشک به دوش آن بزرگوار

کردند جمله حمله بر آن شبل مرتضی

ص: ۴۲

یک شیر در میانه گرگان بی شمار!

یک تن کسی ندیده چندین هزار تیر

یک گل کسی ندیده چندین هزار خار!

وبعضی نقل کرده اند: حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام در شب ۲۱ رمضان سال چهلم هجری (شب شهادت خویش ) ابوالفضل العباس علیه السلام را در اغوش گرفت و به سینه چسبانید و فرمود: پسرم بزودی در روز قیامت به وسیله تو چشمم روشن می گردد. آنگاه افزود:

ولدی ، اذا کان یوم عاشوراء و دخلت المشرعه ، ایاک تشرب الماء و اءخوک الحسین عطشان ، پسرم هنگامی که روز عاشورا فرا رسید وبر شریعه آب وارد شدی ، مبادا آب بیاشامی در حالیکه برادرت تشنه است .

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۱ص ۱

آب فرات از ادب توست مات ! موج زند اشک به چشم فرات !

زهیر گفت : پدرت هنگامی که می خواست با مادرت ام البنین سلام الله علیه ازدواج کند، به برادرش عقیل فرمود: زن شجاعی از خاندان شجاع برایم پیدا کن ، زیرا می خواهم فرزند شجاعی از او دنیا بیاید و حامی ایثارگری فداکار برای برادرش امام حسین علیه السلام باشد.

بنابراین ، ای عباس ، پدرت ترا برای چنین روزی (عاشورا) خواسته است ، مبادا کوتاهی کنی ! غیرت حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام با شنیدن این سخن به جوش آمد و چنان پا در رکاب زد که تسمه رکاب قطع گردید و فرمود: ای زهیر! آیا با این گفتار می خواهی به من جراءت بدهی ؟! سوگند به خدا، هرگز دست از برادرم برنداشته و در حمایت از حریم کوتاهی نخواهم نمود: والله لاءریتک شیئا ما راءیته قط به خدا قسم فداکاری خود را به گونه ای ابراز کنم وبه نشان دهم که هرگز نظیرش را ندیده باشی ....

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۰ص ۱۳

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۷ص ۱۵

حضرت به او فرمود: «خواهرم! جای ناراحتی نیست، ساکت باش، خدای رحمان تو را مشمول رحمت خویش گرداند».

«سپس عباس علیه السّلام به امام عرضه داشت: برادر! دشمن به شما نزدیک می شود، امام علیه السّلام بپاخاست و سپس فرمود:

«یا عباس! ارکب بنفسی أنت، حتّی تلقاهم فتقول لهم: مالکم؟ و ما بدا لکم؟

و تسألهم عمّا جاء بهم».

«فدایت شوم عباس! سوار بر مرکب شو و نزد آنان برو و از آن ها بپرس چه می خواهید؟ چه تصمیمی دارید؟ بپرس به چه انگیزه ای بدین جا آمده اند؟».

عباس علیه السّلام به اتفاق بیست تن سوار از جمله زهیر و حبیب نزد آنان شتافت و بدانان فرمود: شما را چه می شود؟ چه تصمیمی دارید و چه می خواهید؟

در پاسخ گفتند: از عبید اللّه فرمان آمده که از شما بخواهیم به اطاعت وی درآیید و یا با شما بجنگیم.

عباس علیه السّلام بدانان فرمود: شتابزده عمل نکنید تا برگردم و پیام شما را به ابا عبد اللّه علیه السّلام برسانم. آنان توقف کردند و گفتند: می توانی با حسین دیدار کنی و او را در جریان امر قرار دهی و پاسخ وی را به اطلاع ما برسانی. عباس علیه السّلام بازگشت و اسب خویش را به حرکت درآورد تا نزد حسین علیه السّلام رسید و او را از ماجرا آگاه ساخت. همراهان عباس علیه السّلام در این فاصله با سپاهیان دشمن سخن می گفتند تا این که عباس علیه السّلام سوار بر مرکب به سرعت از راه رسید و بدان ها پیوست و فرمود:

مردم! ابا عبد اللّه علیه السّلام از شما درخواست می کند که امشب را به جایگاه خود بازگردید تا در این قضیه بیندیشد؛ زیرا در این زمینه میان شما و آن حضرت، گفتگویی صورت نگرفته است.

ص: ۴۶

عمر سعد گفت: به خدا سوگند! اگر می دانستم آنان دست به چنین کاری می زنند، امشب را به آنان مهلت نمی دادم و سپس به مردی دستور داد خود را به حسین علیه السّلام برساند به گونه ای که صدایش را بشنود و اعلان کند که: شما را تا فردا مهلت دادیم، اگر تسلیم شدید شما را نزد ابن زیاد خواهیم برد و اگر سر برتافتید، دست از شما برنخواهیم داشت.

سلحشوران طف، ترجمه إبصار العین ،ص:۷۴

مدح تو این بس که شه ملک جان شاه شهیدان و امام زمان

گفت به تو گوهر والا نژاد جان برادر به فدای تو باد!

سپس امام سجاد علیه السّلام فرمود: «رحم اللّه العبّاس فلقد آثر و أبلی، و فدی أخاه بنفسه حتّی قطعت یداه، فأبدله اللّه عزّ و جلّ منهما جناحین یطیر بهما مع الملائکه فی الجنّه کما جعل لجعفر بن أبی طالب علیه السّلام و أنّ للعباس عند اللّه تبارک و تعالی منزله یغبطه بها جمیع الشهداء یوم القیامه».

«خداوند عباس علیه السّلام را مشمول رحمت خویش گرداند؛ او از خود ایثار و از خودگذشتگی نشان داد و از عهده امتحان الهی بر آمد؛ جان خود را فدای برادر نمود تا آنجا که دست های مبارکش از پیکر جدا شد، خدای عزّ و جلّ عوض دست ها به او دو بال عنایت فرمود که به وسیله آن ها به همراه فرشتگان در بهشت پرواز می کند، چنان که به جعفر بن أبی طالب نیز دو بال عطا فرمود، عباس علیه السّلام در پیشگاه خدای تبارک و تعالی از مقام و جایگاهی برخوردار است که همه شهدا در روز قیامت به مقامش رشک می برند».

سلحشوران طف، ترجمه إبصار العین ،ص:۷۱

..............................................................................................................

شهادت می دهم که (هرگز)کوتاهی نکردی و شانه خالی نکردی (از یاری دین خدا)و تو این راه را با بصیرت کامل رفتی و از نیکان پیروی کردی و از پیامبران متابعت نمودی.

کلیات مفاتیح الجنان،زیارت حضرت عباس علیه السلام

رفتم بالا در را باز کردم و وارد طبقه دوم شدم و چشمم به عکسی که به دیوار روبه رو بود افتاد.

خوب که توجه کردم، دیدم عکس آقا حضرت قمر بنی هاشم (علیه السلام) است. (از آن عکس هایی بود که حضرت وارد شط فرات شده و دست مبارکش یک پرچمی است و سوار بر اسب است). تا به عکس نگاه کردم. دیدم زیر عکس نوشته: «یا سیدی یا ابوالفضل یا عباس». گفت: چیه تعجب کردی؟!

از روی شوخی گفتم: «ابوالفضل» ما.

گفت: نه «ابوالفضل» ما. چون من زندگی ام را از حضرت ابوالفضل (علیه السلام) دارم.

این دختر و پسرم که می بینی هر دوی آنها را از «ابوالفضل علیه السلام» دارم. از این «عباس» دارم. سر این دخترم که فرزند دوم من است، همسرم توی بیمارستان مشکل پیدا کرد. گفتم: صبر کنید زود می آیم، آمدم با این آقا حرف زدم بعد برگشتم به بیمارستان، دیدم بچه ام سالم است.

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام ،نوشته علی ربانی خلخالی ج ۴صفحه ۶۰۱

میرزا مهدی وزیر گفت : اینها اگر چه به ظاهر مرده اند، ولی کارهایی می کنند که از عهده زنده ها بر نمی آید و مردم را کرامت و معجزه می نامند. از جمله کرامات مولا امیر المؤ منین علی علیه السلام ، شاه نجف ، این است که سگ چون حیوان نجس است به قبر ایشان نزدیک نمی شود و از آن عجیبتر خمر (شراب ) است که چون به آنجا می برند فاسد می گردد و دو اثر خمریت و مستی از آن زایل می شود.

نادر شاه پس از شنیدن این مطلب گفت : اگر چنین است که تو می گویی ، من هم با تو می آیم تا از نزدیک این کرامات و معجزه را مشاهده نمایم . چندی بعد نادر به طرف عراق حرکت کرد. چون به محدوده حرم مطهر امیر المؤ منین علی علیه السلام رسید، شرابی را که از قبل در ظرفی مخصوص گذارده و در آن را مهر کرده بود تا کسی نتواند در آن تصرف کند، طلب کرد. زمانی که آن را آوردند دید بوی تندی همچون بوی سرکه از آن متصاعد می شود و چون آن را چشید دید سرکه است !

سپس یک سگ را طلب کرد. سگ را آوردند، ولی هر چه سعی و تلاش کردند تا آن حیوان را وارد محوطه و محدوده حرم کنند نتوانستند. حیوان دستهای خود را به زمین فشار می داد و هر چه ماءمورین ریسمان او را می کشیدند فایده ای نداشت ، تا اینکه ریسمان پاره شد و حیوان آزاد شده و به عقب برگشت . نادر شاه ، که این صحنه را دید، در مقابل عظمت امیرالمؤ منین حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام سر تعظیم فرود آورد و گفت : حال که چنین شده می خواهم به جای این حیوان ، زنجیری به گردن خود من بیفکنید و به کنار قبر مطهر امیرالمؤ منین حضرت علی علیه السلام ببرید. زنجیری از طلا تهیه شد. ولی کسی جراءت نمی کرد آن زنجیر را به گردن نادر شاه بیندازد و او را به سوی حرم ببرد، زیرا فکر می کردند او اکنون احساساتی شده و چنین می گوید: ولی بعد که به خود می آید و حالش آرام و طبیعی گردد آن شخص را مجازات می کند.

ص: ۵۲

در این اثنا، ناگهان صدای فریادی همه را متوجه خود کرد. دیدند جوانی ، با حالت آشفته و پریشان ، کنار ضریح مطهر فرزند رشید مظلوم تاریخ امیرالمؤ منین علی بن ابی طالب علیه السلام فریاد می زند و با لهجه محلی می گوید: ای برادر زینب ، به فریادم برس .

نادر شاه گفت : ببینید مطلب از چه قرار است و آن جوان چه می خواهد؟ جوان گفت : من از قبیله مسعود هستم و محل سکونت ما، در همین دو سه فرسخی شهر کربلا می باشد. در میان ما رسم است که یک روز قبل از عروسی ، داماد همراه عروس به حرم ابوالفضل العباس علیه السلام می آیند و سوگند می خورند که به یکدیگر خیانت نکنند و حضرت را حکم قرار می دهند که هر کس به دیگری خیانت کرد حضرتش او را مجازات کند.

امشب هم ، شب عروسی و زفاف من است . لذا با همسرم از منزل بیرون آمدیم تا به حرم حضرت بیاییم ؛ ولی در بین راه هفت نفر سوار کار مسلح به ما حمله کردند و زنم را از من گرفتند و بردند. اکنون آمده ام از حضرت قمر بنی هاشم علیه السلام کمک بگیرم .

نادر شاه بسیار متاءثر شد و گفت : من تا شب همسرت را به تو باز می گردانم ، ولی جوان عرب ، که گویا با نادر و شکوه و هیبت وی آشنایی نداشت ، گفت من از تو کمک نخواستم ، من از برادر زینب کبری سلام الله علیه کمک می خواهم ، و باید هر چه زودتر همسرم را به من برگرداند و آن دزدها را به کیفر برساند. نادر شاه از سخنان گستاخانه آن جوان و اینکه کمک او را رد کرده برآشفت و گفت : بسیار خوب اگر قمر بنی هاشم حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام قبل از امشب همسرت را به تو نرساند من ترا کیفر خواهم کرد و به حسابت خواهم رسید.

ص: ۵۴

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۵ص ۱۹

یکی از آن شبها خوابی دیده شد که اینک خواب بیننده را یادم نیست که خودم بودم یا والده صبیه یا شخص ثالثی. در هر صورت در خواب دیده شده بود که حضرت ابوالفضل (علیه السلام) به آن مجلس تشریف آورده از اثر مقدم شریفشان خدای متعال چشم آن دختر را شفا بخشید و طولی نکشید که چشمان آن بچه خوب شد و تا آخر عمر درد چشم ندید و آن دختر در سن چهل سالگی در سنه ۱۳۶۱ هجری قمری بعد از فوت شوهرش در نجف اشرف فوت نمود و چهار دختر و پسر از خود باقی گذاشت و مرا به داغ خود غمگین کرد.

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام ، نوشته علی ربانی خلخالی ج ۴،صفحه ۳۴۳

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام ،نوشته علی ربانی خلخالی. ج ۴،صفحه ۵۸۹

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۴ص ۲۳

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد اول

بخش ۱۶ص ۱

شب سه شنبه : اللهم صل علی علی بن محمد.

شب چهارشنبه : اللهم صل علی الحسن بن علی

شب پنج شنبه : اللهم صل علی الحجه بن الحسن

شب جمعه سوم : اللهم صل علی العباس الشهید

به این ترتیب دو هفته طول می کشد.

چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد دوم

بخش ۱۳ص ۲۳

سَلامُ اللَّهِ وَ سَلامُ مَلائِکَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ وَ أَنْبِیَائِهِ الْمُرْسَلِینَ وَ عِبَادِهِ الصَّالِحِینَ وَ جَمِیعِ الشُّهَدَاءِ وَ الصِّدِّیقِینَ [وَ] الزَّاکِیَاتُ الطَّیِّبَاتُ فِیمَا تَغْتَدِی وَ تَرُوحُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ أَشْهَدُ لَکَ بِالتَّسْلِیمِ وَ التَّصْدِیقِ وَ الْوَفَاءِ وَ النَّصِیحَهِ لِخَلَفِ النَّبِیِّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ الْمُرْسَلِ وَ السِّبْطِ الْمُنْتَجَبِ وَ الدَّلِیلِ الْعَالِمِ وَ الْوَصِیِّ الْمُبَلِّغِ وَ الْمَظْلُومِ الْمُهْتَضَمِ فَجَزَاکَ اللَّهُ عَنْ رَسُولِهِ وَ عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ عَنِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ أَفْضَلَ الْجَزَاءِ بِمَا صَبَرْتَ ،

سلام خدا و سلام فرشتگان مقرّبش،و پیامبران مرسلش،و بندگان شایسته اش،و همه شهیدان و صدّیقان و درودهای پاک و پاکیزه در آنچه می آید و می رود بر تو باد ای فرزند امیر مؤمنان،شهادت می دهم برای حضرتت به تسلیم و تصدیق و وفا،و خیرخواهی،برای یادگار پیامبر مرسل(درود خدا بر او و خاندانش باد)،و فرزندزاده برگزیده،و راهنمای دانا،و جانشین تبلیغ گر،و ستمدیده غارت زاده،خدا از جانب پیامبر و امیر مؤمنان و حسن و حسین(درود خدا بر ایشان)جزایت دهد برترین جزا به خاطر این که صبر کردی

وَ احْتَسَبْتَ وَ أَعَنْتَ فَنِعْمَ عُقْبَی الدَّارِ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ قَتَلَکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ جَهِلَ حَقَّکَ وَ اسْتَخَفَّ بِحُرْمَتِکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ حَالَ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ مَاءِ الْفُرَاتِ أَشْهَدُ أَنَّکَ قُتِلْتَ مَظْلُوما وَ أَنَّ اللَّهَ مُنْجِزٌ لَکُمْ مَا وَعَدَکُمْ جِئْتُکَ یَا ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَافِدا إِلَیْکُمْ وَ قَلْبِی مُسَلِّمٌ لَکُمْ وَ تَابِعٌ وَ أَنَا لَکُمْ تَابِعٌ وَ نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّهٌ حَتَّی یَحْکُمَ اللَّهُ وَ هُوَ خَیْرُ الْحَاکِمِینَ فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لا مَعَ عَدُوِّکُمْ إِنِّی بِکُمْ وَ بِإِیَابِکُمْ [وَ بِآبَائِکُمْ] مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ بِمَنْ خَالَفَکُمْ وَ قَتَلَکُمْ مِنَ الْکَافِرِینَ قَتَلَ اللَّهُ أُمَّهً قَتَلَتْکُمْ بِالْأَیْدِی وَ الْأَلْسُنِ.

ص: ۶۳

أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ بَالَغْتَ فِی النَّصِیحَهِ وَ أَعْطَیْتَ غَایَهَ الْمَجْهُودِ فَبَعَثَکَ اللَّهُ فِی الشُّهَدَاءِ وَ جَعَلَ رُوحَکَ مَعَ أَرْوَاحِ السُّعَدَاءِ وَ أَعْطَاکَ مِنْ جِنَانِهِ أَفْسَحَهَا مَنْزِلا وَ أَفْضَلَهَا غُرَفا وَ رَفَعَ ذِکْرَکَ فِی عِلِّیِّینَ [فِی الْعَالَمِینَ] وَ حَشَرَکَ مَعَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الشُّهَدَاءِ وَ الصَّالِحِینَ وَ حَسُنَ أُولَئِکَ رَفِیقا أَشْهَدُ أَنَّکَ لَمْ تَهِنْ وَ لَمْ تَنْکُلْ وَ أَنَّکَ مَضَیْتَ عَلَی بَصِیرَهٍ مِنْ أَمْرِکَ مُقْتَدِیا بِالصَّالِحِینَ وَ مُتَّبِعا لِلنَّبِیِّینَ فَجَمَعَ اللَّهُ بَیْنَنَا وَ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ رَسُولِهِ وَ أَوْلِیَائِهِ فِی مَنَازِلِ الْمُخْبِتِینَ فَإِنَّهُ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ.

شهادت می دهم،که در خیرخواهی کوشیدی،و نهایت تلاش را انجام دادی،خدا تو را در زمره شهیدان برانگیزد و روحت را در کنار ارواح نیکبختان قرار دهد،و از بهشتش وسیع ترین منزل را به تو عطا کند،و برترین غرفه ها را ارزانی نماید،و نامت را در بالاترین درجات بالا برد،و با پیامبران و صدّیقان و شهدا و شایستگان مشحور نماید،آنها خوب رفیقانی هستند،شهادت می دهم که تو سستی نورزیدی،و باز نایستادی،و بر آگاهی از کارت از دنیا رفتی،در حال پیروی از شایستگان،و پیروی از پیامبران پس خدا بین ما و رسول خود و اولیایش در جایگاهای فروتنان گرد آورد که او مهربان ترین مهربانان است.

مؤلف گوید:خوب است این زیارت را،پشت سر قبر،به طرف قبله بخوانی،چنان که شیخ در«تهذیب» چنین فرموده:سپس وارد شو.و خود را با رو به قبر بیانداز،و چنین بگو درحالی که رو به جانب قبله ای السّلام علیک ایّها العبد الصّالح و بدان که زیارت قمر بنی هاشم موافق روایت مذکور،همین بود که ذکر شد،ولی سید ابن طاووس و شیخ مفید و دیگران پس از این زیارت فرموده اند که به سمت بالا سر برو،و دو رکعت نماز بخوان،و بعد از آن هرچه خواهی نماز بجا آور،و بسیار خدا را بخوان و پس از نماز بگو:

ص: ۶۵

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لا تَدَعْ لِی فِی هَذَا الْمَکَانِ الْمُکَرَّمِ وَ الْمَشْهَدِ الْمُعَظَّمِ ذَنْبا إِلا غَفَرْتَهُ وَ لا هَمّا إِلا فَرَّجْتَهُ وَ لا مَرَضا إِلا شَفَیْتَهُ وَ لا عَیْبا إِلا سَتَرْتَهُ وَ لا رِزْقا إِلا بَسَطْتَهُ وَ لا خَوْفا إِلا آمَنْتَهُ وَ لا شَمْلا إِلا جَمَعْتَهُ وَ لا غَائِبا إِلا حَفِظْتَهُ وَ أَدْنَیْتَهُ وَ لا حَاجَهً مِنْ حَوَائِجِ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ لَکَ فِیهَا رِضًی وَ لِی فِیهَا صَلاحٌ إِلا قَضَیْتَهَا یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.

خدایا درود فرست بر محمّد و خاندان محمّد،و در این مکان مکرّم،و زیارتگاه بزرگ،برای من گناهی مگذار جز آن که بیامرزی،و نه اندوهی جز آن که برطرف نمایی،و نه بیماری جز آن که شفا دهی،و نه عیبی جز آن که بپوشانی،و نه رزقی جز آن که بگسترانی،و نه ترسی جز آن که ایمنی دهی،و نه پراکندگی جز آن که گرد آوری،و نه دور از نظری جز آن که حفظ کنی و دیدارش را نزدیک نمایی،و نه حاجتی از حاجتهای دنیا و آخرت،که تو را در آن رضایت و مرا در آن مصلحت است جز آن که برآوری،ای مهربان ترین مهربانان.

بعد به جانب ضریح بازگرد،و نزد پاهای مبارک بایست و بگو:

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا أَبَا الْفَضْلِ الْعَبَّاسَ ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیِّینَ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَوَّلِ الْقَوْمِ إِسْلاما وَ أَقْدَمِهِمْ إِیمَانا وَ أَقْوَمِهِمْ بِدِینِ اللَّهِ وَ أَحْوَطِهِمْ عَلَی الْإِسْلامِ أَشْهَدُ لَقَدْ نَصَحْتَ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَخِیکَ فَنِعْمَ الْأَخُ الْمُوَاسِی فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّهً قَتَلَتْکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّهً ظَلَمَتْکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّهً اسْتَحَلَّتْ مِنْکَ الْمَحَارِمَ وَ انْتَهَکَتْ حُرْمَهَ الْإِسْلامِ فَنِعْمَ الصَّابِرُ الْمُجَاهِدُ الْمُحَامِی النَّاصِرُ وَ الْأَخُ الدَّافِعُ عَنْ أَخِیهِ ،

ص: ۶۶

سلام بر تو ای ابا الفضل العباس فرزند امیر مؤمنان،سلام بر تو ای فرزند سرور جانشینان،سلام بر تو ای فرزند اولین نفر امت در اسلام آوردن،و پیش ترینشان در ایمان و استوارترینشان در پای بندی به دین خدا،و با احتیاطترنیشان بر اسلام،شهادت می دهم که تو برای خدا و رسولش و برادرت خیرخواهی نمودی،پس چه خوب برادر همدردی بودی،خدا لعنت کند امتی را که تو را کشت،و لعنت کند امتی را که به تو ستم روا داشت،و لعنت کند امتی را که حرمتهای تو را حلال شمرد،و پرده احترام اسلام را درید،پس چه نیکو صبرکننده،جهادگر حامی،یاری دهنده و برادر دفاع کننده از برادرش بودی،

الْمُجِیبُ إِلَی طَاعَهِ رَبِّهِ الرَّاغِبُ فِیمَا زَهِدَ فِیهِ غَیْرُهُ مِنَ الثَّوَابِ الْجَزِیلِ وَ الثَّنَاءِ الْجَمِیلِ وَ أَلْحَقَکَ [فَأَلْحَقَکَ] اللَّهُ بِدَرَجَهِ آبَائِکَ فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ اللَّهُمَّ إِنِّی تَعَرَّضْتُ لِزِیَارَهِ أَوْلِیَائِکَ رَغْبَهً فِی ثَوَابِکَ وَ رَجَاءً لِمَغْفِرَتِکَ وَ جَزِیلِ إِحْسَانِکَ فَأَسْأَلُکَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِینَ وَ أَنْ تَجْعَلَ رِزْقِی بِهِمْ دَارّا وَ عَیْشِی بِهِمْ قَارّا وَ زِیَارَتِی بِهِمْ مَقْبُولَهً وَ حَیَاتِی بِهِمْ طَیِّبَهً وَ أَدْرِجْنِی إِدْرَاجَ الْمُکْرَمِینَ وَ اجْعَلْنِی مِمَّنْ یَنْقَلِبُ مِنْ زِیَارَهِ مَشَاهِدِ أَحِبَّائِکَ مُفْلِحا مُنْجِحا قَدِ اسْتَوْجَبَ غُفْرَانَ الذُّنُوبِ وَ سَتْرَ الْعُیُوبِ وَ کَشْفَ الْکُرُوبِ إِنَّکَ أَهْلُ التَّقْوَی وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَهِ،

و پاسخ دهنده طاعت پروردگارش،و علاقمند به آنچه دیگران به بی رغبت شدند،که همان پاداش بزرگ،و ستایش زیباست،و خدا تو را به درجه پدرانت،در بهشتهای پرنعمت ملحق کرد.خدایا معترض زیارت اولیایت شدم به خاطر رغبت در پاداشت،و امید به آمرزشت،و احسان فراوانت،پس از تو می خواهم که بر محمّد و خاندان پاکش درود فرستی،و روزی ام را به خاطر ایشان زیاد نمایی و زندگی ام را به خاطر آنان برقرار داری،و زیارتم را به حق آنان مقبول قرار دهی،و حیاتم را دلپسند فرمایی،و مرا با گروه اهل کرامت همراه نمایی و از کسانی قرار دهی که از زیارت زیارتگاه های عاشقانت رستگار و کامیاب بازمی گردند،درحالی که مستوجب آمرزش گناهان،و پوشیدن عیبها،و برطرف شدن گرفتاریها شده باشد،به راستی تو اهل پروا و آمرزشی.

ص: ۶۷

چون بخواهی آن حضرت را وداع کنی،به نزد قبر شریف برو،و این جملات را که در روایت ابو حمزه ثمالی است،و علماهم ذکر کرده اند بگو:

أَسْتَوْدِعُکَ اللَّهَ وَ أَسْتَرْعِیکَ وَ أَقْرَأُ عَلَیْکَ السَّلامَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ بِکِتَابِهِ وَ بِمَا جَاءَ بِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ اللَّهُمَّ فَاکْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِینَ اللَّهُمَّ لا تَجْعَلْهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِیَارَتِی قَبْرَ ابْنِ أَخِی رَسُولِکَ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ ارْزُقْنِی زِیَارَتَهُ أَبَدا مَا أَبْقَیْتَنِی وَ احْشُرْنِی مَعَهُ وَ مَعَ آبَائِهِ فِی الْجِنَانِ وَ عَرِّفْ بَیْنِی وَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ رَسُولِکَ وَ أَوْلِیَائِکَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَوَفَّنِی عَلَی الْإِیمَانِ بِکَ وَ التَّصْدِیقِ بِرَسُولِکَ وَ الْوِلایَهِ لِعَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ الْأَئِمَّهِ مِنْ وُلْدِهِ عَلَیْهِمُ السَّلامُ وَ الْبَرَاءَهِ مِنْ عَدُوِّهِمْ فَإِنِّی قَدْ رَضِیتُ یَا رَبِّی بِذَلِکَ وَ صَلَّی اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ.

تو را به خدا می سپارم و خواستار رعایت توأم،و بر تو سلام می فرستم،ایمان آوردیم به خدا و رسول و کتابش،و به آنچه پیامبر از پیش خدا آورد،خدایا ما را با گواهان این حوادث بنویس،خدا آن را آخر عهد من از زیارت قبر فرزند برادر رسولت(درود خدا بر او و خاندانش باد)قرار مده،و زیارتش را همواره تا زنده ام می داری روزی من فرما،و مرا با او و با پدرانش در بهشت محشور گردان،و میان من و او و رسول و اولیایت شناسایی ایجاد کن.خدایا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست،و مرا بمیران،بر پایه ایمان به خود،و باور نسبت به پیامبرت،و ولایت امیر مؤمنان و امامان از فرزندانش(درود بر آنان باد)و بیزاری از دشمنانشان،که من ای پروردگارم همانا به این امر خشنودم،و درود خدا بر محمّد و خاندان محمّد.

ص: ۶۸

کلیات مفاتیح الجنان،زیارت حضرت عباس علیه السلام

یا در آغوش نبی قرآن دیگر را به بینی

ساقی لب تشنه نه ساقی کوثر را ببینی

عاشق لب تشنۀ بیدست و بی سر را به بینی

هاشمیّون محو رویش، عارفان مست سبویش

انبیا محو رویش، اولیا زوّار کویش

در رخش خواندند کلّ داستان کربلا را

مادرش امّ البنین محو جمال دلربایش

دیده بر روی حسین و دل بسوی کربلایش

بوسه زن مولا امیرالمؤمنین بر دست هایش

دخت زهرا در نماز شب کند هر شب دعایش

عشق، سر مست کلامش، روح مشتاق پیامش

روی جان خاک غلامش، چشم دل سوی امامش

می شناسد در دل گهواره یار آشنا را

کرد آن نور دل امّ البنین در گاهواره

بر بهشت عارض ریحانۀ زهرا نظاره

گوئیا می کرد با چشم خدا بینش اشاره

کی عزیز فاطمه ای عرش حق را گوشواره

من علمدار تو هستم، عبد دربار تو هستم

مرد ایثار تو هستم، تا ابد یار تو هستم

سر کشیدم بیشتر از شیر صهبای بلا را

آمدم تا جان و دست و چشم و سر سازم نثارت

آمدم تا در غم و شادی بمانم در کنارت

آمدم تا هم غلامت باشم و هم پاسدارت

آمدم تا آبرو بر چهره گیرم از غبارت

ای به گوش جان ندایت، ای صدای حق صدایت

ای ثنا گفته خدایت، جان عبّاس فدایت

تا کنم تکمیل، درس عشق و ایثار و وفا را

ای خط و خالت کتاب عشق عاشورایی من

گوهر اشک غمت در دیده ی دریایی من

نوکری در آستانت سر خط آقایی من

مُهر شد پیش از ولادت نامۀ سقّایی من

برده عشقت صبر و هوشم، پای تا سر چشم و گوشم

ص: ۷۱

ای دین خدا عاشق ایمان تو عباس

ای عالم و آدم همه قربان تو عباس

ای فوق شهیدان، شرف و شأن تو عباس

پیوسته دلم یاد تو و یادحسین است

میلاد تو همچون شب میلاد حسین است

در برج ولایت تو قمری تو قمری تو

بر نخل ولایت ثمری تو ثمری تو

در بحر فضلیت گهری تو گهری تو

در سینۀ عاشق شرری تو شرری تو

بر خلق دو عالم پدری تو پدری تو

الحق که علی را پسری تو پسری تو

تو یوسف دو فاطمه و چار امامی

در بین تمام شهدا ماه تمامی

از روز ازل دست تو تقدیم خدا شد

هر چند که در صحنۀ عاشور جدا شد

جسمت به زمین قبلۀ جان شهدا شد

برنی سرت آئینۀ مصباح هدی شد

افسوس که حقّ تو به شمشیر ادا شد

یکبار نگو، جان تو صد بار فدا شد

آن لحظه شدی کشته تو ای ماه مدینه

کافتاد نگاهت به لب خشک سکینه

ای کشتۀ حق در دل ما زنده توئی تو

تا هست جهان بر پا پاینده توئی تو

بر سیّد عشّاق نماینده توئی تو

در سینۀ ما، نور فزاینده توئی تو

بر هر گره بسته گشاینده توئی تو

در قلزم خون ماه فروزنده توئی تو

الهام تو و لطف تو وجود تو باید

بی فیض تو (میثم) چه بگوید چه سراید

نخل میثم

هم محمّد هم علی هم مجتبی هم فاطمه

یوسف زهرا حسین است و خریدارش منم

با نثار جان و چشم و دست و سر، یارش منم

از ولادت تا شهادت محو دیدارش منم

بلکه فردای قیامت هم علمدارش منم

وقف ثارالله شد پیش از ولادت هستِ من

لال__ه عب__اسی ب__اغ ولای_ت دس_ت من

ای تو را بادا سلام از هر نبی و هر ولی

دست و شمشیر ولایت، شیر میدانِ یلی

ماه رویت در میان آل هاشم منجلی

اولین و آخرین یار حسین بن علی

ساق_ی کوث_ر عل_ی، سقای فرزندش تویی

آن که عالم قبلۀ حاجات خوانندش تویی

یابن حیدر خون ثارالله اکبر کیست؟- تو

نَفس نَفس مصطفا و جان حیدر کیست؟- تو

ساقیِ لب تشنۀ سردار بی سر کیست؟- تو

بین دشمن دستِ بی دست برادر کیست؟- تو

تندری یا خشم دریایی؟ نمی دانم که ای

نوکری؟ سقایی؟ آقایی؟ نمی دانم که ای

خال و خط و چشم و ابروی تو قرآن می شود

مهر تو در پیکر بی جان ما جان می شود

دردها بی نسخه با خاک تو درمان می شود

گر نگاهی افکنی یک خلق، سلمان می شود

لطف و احسان و کرامت گاه گاهی کن به ما

ک_م نم_ی آید ز چشم_انت نگاه_ی کن به ما

فاطمه ام البنین چون لاله می بوید تو را

چشم حیدر با گلاب اشک می شوید تو را

حضرت زهرا به روز حشر می جوید تو را

یوسف زهرا «بنفسی انت» می گوید تو را

کاش در محشر که «ثارالله» سلطانی کند

تو علمداری کنی «میثم» ثناخوانی کند.

(نخل "میثم")

سخنت یا حسین یا عباس

هم تو باب الحوائج همه ای

هم چراغ دل دو فاطمه ای

آفتاب رخ تو ماه علی است

راه تو از نخست راه علی است

به دو بازوی تو نگاه علی است

دست و چشم تو بوسه گاه علی است

برده چشمت دل دو فاطمه را

دیده در گاهواره علقمه را

دست خیل ملک به دامن تو

روح خون خداست در تن تو

زخم تن حلقه های جوشن تو

قتلگاه تو طور ایمن تو

برتر از درک و فهم و احساسی

چه بخوانم تو را که عباسی

تو مضامین شعر ناب منی

تو وفا را چو روح در بدنی

تو به هر بزم، ماه انجمنی

تو علی یا حسین یا حسنی

نام باب المراد لایق تو است

هر که هستی حسین عاشق تو است

کعبه آرد سلام بر حرمت

جان عالم نثار هر قدمت

گوهر انبیاست اشک غمت

شهدا زیر سایه علمت

تو که هستی که شخص خیر الناس

گفت جانم فدات یا عباس

آب ها تشنه و تو دریایی

خسروان بنده و تو مولایی

تو علمداری و تو سقایی

تو عزیز عزیز زهرایی

روز محشر که روز وانفساست

بر دو دست تو دیده زهراست

ای ز گهواره بی قرار حسین

دل و جانت در اختیار حسین

حاضری هر کجا کنار حسین

دست و چشم و سرت نثار حسین

حرمت از نخست علقمه بود

اولین زائر تو فاطمه بود

ص: ۷۶

تو علمدار لشکری عباس

شیر و شمشیر حیدری عباس

حمزه ای یا که جعفری عباس

تو فدای برادری عباس

تا کنی جان خود فدای حسین

زاد مادر تو را برای حسین

ای خجل از رخ تو زیبایی

ساقی لاله های زهرایی

با لب خشک و چشم دریایی

زهی از این جلال و آقایی

نه عجب با چنان تب و تابت

خاتم الانبیا دهد آبت

نه فقط یاور حسین استی

در حقیقت در حسین استی

ادب و عشق خاک راه تواند

جنّ و انس و ملک سپاه تواند

به سرشک دو دیده ات سوگند

به مرام و عقیده ات سوگند

در شرار غمت کبابم کن

میثم خویشتن خطابم کن.

(نخل "میثم")

خداوند ادب عباس آمد

محیط عصمت و تقوی گهر زاد سپهر عفت و ایمان قمر زاد

ز خلقت می رسد آوای تبریک که ناموس خدا امشب پسر زاد

سلام حق بر آن مادر که امشب پسر با قدر و اجلال پدر زاد

به هر شور آفرین شور آفرین شد زهر پاکیزه جان پاکیزه تر زاد

خریدار بلای کربلا را بی ایثار چشم و دست و سر زاد

تحیت از خدا این شیر زن که بر شیر خدا شیری دگر زاد

زمینی خوانمش یا آسمانی ملک آورده این زن ، یا بشر زاد؟

درخت آرزوی مرتضی را برای ظهر عاشورا ثمر زاد

خدا را بین خدا را بین خدا را که او مرآت حی دادگر زاد

علی را سوره انا فتحنا خدا را آیت فتح و ظفر داد

تمام کربلاها گشته گلشن

حسین بن علی چشم تو روشن

جمال حق ز سر تا پاست عباس به یکتائی قسم یکتاست عباس

شب عشاق را تا صبح محشر چراغ روشن دلهاست عباس

اگر چه زاده ام البنین است ولیکن مادرش زهراست عباس

خدا داند که از روز ولادت امام خویش را میخواست عباس

بشوق دست و سر ایثار کردن ز طفلی خویش را آراست عباس

علم در دست ، مشک آب بر دوش:که هم سردار و هم سقاست عباس

بنازم غیرت و عشق و وفا را که عطشان بر لب دریاست عباس

هنوز از تشنه کامان شرمگین است از ان در علقمه تنهاست عباس

نه در دنیا بود باب الحوائج شفیع خلق در عقباست عباس

چه باک از شعله های خشم دوزخ که در محشر پناه ماست عباس

ص: ۷۸

شفیعان چون به محشر روی آرند

بریده دست او همراه دارند

کرامت قطره آبی از یم اوست بزرگی خاکسار مقدم اوست

شجاعت آفتاب عرصه رزم شهامت سایه ای از پرچم اوست

پدر بوسیده دستش در ولادت برادر تا شهادت همدم اوست

کسی را که علی بازو ببوسد جهان گر وصف او گوید کم اوست

سزد کوثر گریبان را زند چاک برآن سقا که چشم او ، یم اوست

بخونی کز دو چشمش ریخت سوگند دل ما خانه درد و غم اوست

امام عالم عشق است عباس که برتر از دو عالم ، عالم اوست

به عطر باغ رضوانم چه حاجت که رویم را غبار ماتم اوست

بزخم پیکر او گریه باید که اشک دیده ما مرهم اوست

بیاد کعبه دل تشنه جان داد که چشم اهل عالم زمزم اوست

سرود وصل در موج خطر خواند

نماز عشق را بی دست و سر خواند

زمینای محبت شد چنان مست:که بگذشت ازسرو چشم و تن و دست

به غیر ازدوست چیزی را نمی دید که تیر دشمنش بر دیده بنشست

ز بس بار فراقش بود سنگین امام صابران را پشت بشکست

مرا استاددرس دوستی اوست :که از خود شد جدا ، با دوست پیوست

همه عمر از ولادت تا شهادت بشوق دست دادن بود سرمست

بدامان پدر بگشود دیده در آغوش برادر چشم خود بست

از آن بوسید مولا دست او را که بودی دست یک رزمنده آن دست

برون شد تشنه از دریا که میدید نگاه فاطمه بر دست او هست

ادب بنگر که پیش پای زینب سپند آسا ز جای خویشتن جست

ص: ۷۹

مکتب تو مکتب عشق و وفاست

درس الفبای تو صدق و صفاست

مکتب جانبازی و سر بازی است

بی سری آنگاه سر افرازی است

شمع شده آب شده سوخته

روح ادب را ادب آموخته

آب فرات از ادب توست مات !

موج زند اشک به چشم فرات !

یاد حسین و لب عطشان او

و آن لب خشکیده طفلان او

تشنه برون آمدی از موج آب

ای جگر آب برایت کباب !

ساقی کوثر، پدرت مرتضی است

کار تو سقایی کرب و بلاست

مشک پر از آب حیات به دوش

طفل حقیقت ز کف آبنوش

درگه والای تو در نشاتین

هست در رحمت و باب حسین

هر که به دردی ، به غمی شد دچار

گوید اگر یکصد و سی و سه بار

ای علم افراخته در عالمین

اکشف یا کاشف کرب الحسین

از کرم و لطف جوابش دهی

تشنه اگر آمده آبش دهی

چون نهم ماه محرم رسید

کار بدانجا که نباید کشید

از عقب خیمه صدر جهان

شاه فلک جاه ملک پاسبان

شمر به آواز ترا زد صدا

گفت کجایید بنو اختنا

تا برهانند ز هنگامه ات

داد نشان خط امان نامه ات

رنگ پرید از رخ زیبای تو

لرزه بیفتاد بر اعضای تو

من به امان باشم و، جان جهان

از دم شمشیر و سنان بی امان ؟!

دست تو نگرفت امان نامه را

تا که شد از پیکر پاکت جدا

مزد تو شد دست شه لافتی

خط تو شد خط امان خدا

چهار امامی که ترا دیده اند

دست علم گیر تو بوسیده اند

طفل بدی ، مادر والا گهر

بردت تا ساحت قدس پدر

ص: ۸۱

چشم خداوند چو دست تو دید

بوسه زد و اشک ز چشمش چکید

با لب آغشته به زهر جفا

بوسه به دست تو زده مجتبی

دید چو در کرب و بلا شاه دین

دست تو افتاده به روی زمین

خم شد و بگذاشت سر دیده اش

بوسه بزد با لب خشکیده اش

حضرت سجاد هم آن دست پاک

بوسه زد و کرد نهان زیر خاک

مطلع شعبان همایون اثر

بر ادب توست دلیلی دگر

سوم این ماه ، چون نور امید

شعشعه صبح حسینی دمید

چارم این مه که پر از عطر بوست

نوبت میلاد علمدار اوست

شد به هم امیخته از مشرقین

نور ابوالفضل و شعاع حسین

ای به فدای سر و جان و تنت

و ین ادب آمدن و رفتنت

وقت ولادت قدمی پشت سر

وقت شهادت قدمی پیشتر!

مدح تو این بس که شه ملک جان

شاه شهیدان و امام زمان

گفت به تو گوهر والا نژاد

جان برادر به فدای تو باد!

شه چو به قربان برادر رود

کیست (ریاضی ) که فدایت شود؟!

(ریاضی)

با راس حسین ابن علی بود برابر

تاشام بلا بر سر نیزه سر عباس

ایثار و فداکاری و ایمان سه چراغند

در بزم دل از مکتب روشنگر عباس

عباس به تعداد همان باب حسین است

یعنی که بیا سوی حسین از در عباس

در علقمه چون عطر گل آید به مشامم

بوی نفس فاطمه از پیکر عباس

مارا نبُوَد زهره که گوییم ثنایش

تا یوسف زهراست ثنا گستر عباس

در دامن صحرای بلا خون خدا ریخت

از بازو و ازدیده و از حنجر عباس

افسوس که شد همسفر قاتل عباس

از علقمه تا شام بلا خواهر عباس

باسوز دل و اشک روان و شررِ شعر

میثم شده پیوسته پیام آور عباس

(نخل "میثم")

عباس یعنی لاله ای در چشم صحرا

عباس یعنی شعله ای در قلب دریا

عباس یعنی لنگر فُلک ولایت

عباس یعنی جلوه ای تا بی نهایت

عباس یعنی عاشقی بی دست و بی سر

عباس یعنی کشته ی صد پاره پیکر

عباس یعنی باب، باب الله اعظم

عباس یعنی غیرت الله مجسم

ارث ادب از مادرش ام البنین داشت

ارث شجاعت از امیرالمومنین داشت

عبد خدا ابن و اخ و عمّ ولی بود

روی علی پشت حسین ابن علی بود

تنهای تنها قدرت صد لشگرش بود

آخر دعای فاطمه پشت سرش بود

در قلب دریا آتش تاب و تبش بود

آب بقا لب تشنه ی داغ لبش بود

عباس در دنیا و عقبی با حسین است

فریاد هر زخمش هزاران یا حسین است

با آن جلال و عزت و آقایی او

مشهور شد در کربلا سقایی او

با آنکه خود بر شهریاران شهریار است

سرباز و سقا و امیر و پاسدار است

لب تشنه پا بیرون نهاد از آب، عباس

دریا صدا می زد مرا دریاب عباس

وقتی جوانمردیّ اورا کرد احساس

دریا صدازد آفرین عباس! عباس!

الحق که در مردانگی مرد آفرینی

الحق که فرزند امیرالمؤمنینی

در پاسخ این غیرت و ایثار و صبرت

تا صبح محشر آب گردد دور قبرت

مدح تو ای باب المراد کل عالم

باشد فزون تر از هزاران نخلِ میثم

(نخل "میثم")

چشم و دست و دل و بازوی علی داری تو

حیدری یا پسر حیدر کراری تو؟

گرچه ماهند به رخسار، همه هاشمیان

قرص ماه همه در قلب شب تاری تو

دستگیر همۀ عالمی و بی دستی

بلکه بازوی علی در صف پیکاری تو

ای فدای تو و آقایی و سقایی تو

کز عطش در دل دریا، شرر ناری تو

پای تا سر عطش استی و محال است محال

که به دریا سر تسلیم فرود آری تو

ای همه خلق به زیر علمت یا عباس

علمت سبز که عباس علمداری تو

نه فقط کرب و بلا و نه فقط عاشورا

تا قیامت به حسین بن علی یاری تو

پاسدار حرم و ساقی و سردار سپاه

شمع جمع شهدا کیست تویی آری تو

مادرت امّ بنین است و خدا می داند

که به فرزندی زهرا تو سزاواری تو

در ره دوس_ت بری_ده ز هم_ه هست ش_دی

روز میلاد تو روزی است که بی دست شدی

با وجودی که ز تن در قدم دوست جداست

دست تو دست علی، دست علی دست خداست

هم علمداری و هم بین شهیدان علمی

روز محشر شرف و قدر تو فوق شهداست

من کی ام تا که کنم سجده به خاک حرمت

زائر تربت تو هر شب جمعه زهراست

بعد طوف حرم محترم ثارالله

انبیا را به مزار تو سلام است و دعاست

اثر سجده به پیشانی نورانی تو

سند مستند ارث پسر از باباست

پسر شیر خدایی و خدا می داند

که در آیینۀ روی تو محمّد پیداست

قرن ها آب به دور حرمت می گردد

تا صف حشر خجل از لب خشکت دریاست

هر چه گشتیم به دور حرمت می دیدیم

ص: ۸۵

که مزار تو همان کرب و بلای دل ماست

گر ملک چهره به درگاه تو ساید چه عجب؟

به ط_واف ح_رمت کعب_ه بیای_د چه عجب؟

آب آتش شده از داغ لب عطشانت

موج هم دست توسل زده بر دامانت

خوب تر از همه خوبان جهانی آقا

سر و جان همه خوبان جهان قربانت

تو یدالله حسینی به خدا نیست عجب

که یدالله ببوسد عوض قرآنت

ادب و صبر تو آتش به دل دریا زد

آب زانو زد و گردید عطش حیرانت

آب از دست پیمبر نگرفتی دم مرگ

ای فدای لب خشک و جگر عطشانت

حاجت خلق به دست تو روا می گردد

همه هستند رهین کرم و احسانت

در همان دم که سرت بود به دامان حسین

حضرت فاطمه در علقمه شد مهمانت

گر دو صد بار سر و دست و جبینت شکند

این محال است که یک دم شکند پیمانت

تا صف حشر کمند دل دیوانۀ ماست

بند مشکی که گرفتی به سر دندانت

از دل «میثم» و از سینۀ سوزان فرات

به وفا و ادب و حنجر خشکت صلوات

(نخل "میثم")

از ستاره شد فزون بر پیکرت زخم سنان

از زلال تشنگی سرمست و جانفشان شدی

چون به قعر چشمه آسیب می جوشید جان

آتش تیر و سنان و سوز عشق و ناز دوست

به از این چون می توان شد در گلستان جهان

پهلوان عشقی و سردار تنهای حسین

شهسوار شب شکن شاه شهید جاودان

پیر پیمانه کش نورانی صحرای عشق

نام تو بهجت فزای روح و جان عارفان

شیرمرد کربلا عباس ابوالفضل علی

آن که دارد همتش از گوهر حیدر نشان

زبده مردانگی و پاکی و ایثار و عشق

ماه گردون ولایت فخر فخر عاشقان

عارف وعامی ز صهبای وجودت بهره مند

دامن تو ملجا و ماوای ما بیچارگان

آفرین ایزد دادار بر اصل تو باد

ای که عشق از شاهپرّ همتت شد مستعان

جوشش نام تو در اذهان چو ینبوع حیات

می کند سرشار گنج فیض حق را هر زمان

از تبتل در فنای عشق تا اوج بقا

رفتی و باب حوائج شد وجودت در جهان

شاهد شورآفرین عالم غیبی که کرد

از شهادت در وجودت جلوه اسرار نهان

در خرابات جهان درمانده ام فریادرس

یا وجیه عند رحمان الامان یا للامان

جمله آفاق جهان از ظلم و جور آگنده است

تیره گشته از شقاوت روزگار مردمان

پای می لغزد فراوان در گذار زندگی

رهنمایی کن دل و جان را به حق جاودان

بار سنگین گناه و لغزش و افت و خطا

نیست جز اصل تو امید ی برای ماندگان

ص: ۸۷

جرعه ای ما را بده از ساغر نور علی(ع)

تا شود جان مستعدبخشش رب الجنان

قلب بی مقدار ما را مشتری پیدا نشد

نقد کن ما را به سوز کیمیای ناب جان

مهدی این دم چون به دست آورده ای دامان دوست

هیچ گه سر بر مدار از پای آن سرو روان

همت عالی طلب کن از خداوند رحیم

تا شوی شایسته درگاه آن جان آگهان

رستگاری نیست جز در حب اولاد علی

عشق آنان پیشه ساز و صرف کن جان را بر آن.

اختر اقبال هاشم ، آفتاب آل هاشم

در دل شب پرتو افکن از جما نازنین شد

آمد آن ماهی که شد خورشید خاور دستبوسش

نی غلط گفتم بود لبهای حیدر دستبوسش

دختر نیک اختر زهرای اطهر دستبوسش

سید العشاق فرزند پیمبر دستبوسش

بحر دل را گوهر است این ، فلک جان را لنگر است این

تشنگان را سصاغر است این ، عاشقان را رهبر است این

عشق هم پابوس آن شیرین لب شور آفرین شد

از شب میلاد دل می رفت تنها با حسینش

بر زبان حرفی نبود الا کلام یا حسینش

گریه کرد و خنده زد آمد بدیدن تا حسینش

فاطمه گرداند بر گرد سر مولا حسینش

گفت عباسم فدایت ، ای دو عالم کربلایت

عاشق آوردم برایت ، دست او افتد بپایت

سرنوشت این پسر پیش از ولادت اینچنین شد

دل چو مستی ، از لب شیرین او پیمانه میزد

جان چو مرغی ، بال گرد روی آن جانانه می زد

مادر از جان خنده ب آن دلربا ریحانه می زد

زینب کبری به گیسوی بلندش شانه می زد

گه بگرد مهد نازش ، گه به پای سوز و سازش

گه به حسن دلنوازش ، گه به چشم نیم بازش

محشر کبری ز شادی خانه حبل المتین شد

حسنش از حسن خدای دادگر دارد حکایت

خط و خال او ز قرآن بشر دارد حکایت

طلعتش از طلعت خیرالبشر دارد حکایت

ابرویش از تیغ خونریز پدر دارد حکایت

مدح خوان حی جلیلش خلقها عبد ذلیللش

برخی روی جمیلش با ذبیح خود خلیلش

مادرش زهراست گرجه زاده ام البنین شد

اوست بی دستی که باشد رشته هستی بدستش

ص: ۸۹

با عدو پیکار کردی ، با خدا دیدار کردی

جان فدای یار کردی ، چشم و سر ایثار کردی

تا خدا از تن دو دستت از یسار و از یمین شد

ای پس از مولات ، خیرالناس یا باب الحوائج

کرده درد خلق را احساس یا باب الحوائج

تشنه ات صد خصر و صد الباس یا باب الحوائج

کعبه دل حضرت عباس یا باب الحوائج

ای به هر بی چاره چاره ، در سپهر دل ستاره

مرتضی را ماه پاره "میثمت" را کن نظاره

ملتجی در آستانت رو سیاهی شرمگین شد.

(نخل "میثم")

لاله گون کرد ز خون تا صف محشر ، یم لا را

بیشتر سینه سپر کرد و بلی گفت بلا را

هر چه بر پیکر او تیر بلا بیشتر آمد

کربلا گوهر سرخی است بدریای وجودش

نینوا گوشه ای از زمزمه نای وجودش

آخرت نغمه شوری است بدنیای وجودش

شهدا در دو جهان عاشق شیدای وجودش

تا گلستان شود از زخم سراپای وجودش

پیش شمشیر سراپای وجودش سپر آمد

ای زده دست خدا بوسه به دست و سر و رویت

ای گلستان وفا سبز ز خوناب گلویت

رشته عشق تمام شهدا حلقه مویت

دیده خلق چو اطفال جگر سوخته سویت

من نه مداح توام بلکه گدای سر کویت

شاد از آنم که سر کوی تو عمرم بسر آمد

من ناقابل و مودح تو زهی لطف و عنایت

گمرهی بودم و گشتم سوی این خانه هدایت

چه کنم گر نکنی از من بیچاره حمایت

گرچه هر عضو تنم از گنهی کرده حکایت

شکر پیوسته خدا را که در این باغ ولایت

نخل "میثم" همه از وصف شما بارور آمد.

(نخل "میثم")

بلکه در آغوش حیدر، حیدر دیگر ببینی

ساق_ی عترت کنار ساق_ی کوث_ر ببینی

چشم شو تا بنگری آیینۀ حق الیقین را

شی_ر ثارالله و شمشیر امیرالمؤمنین را

****

فاطم_ه! ام البنین! شیرخ_دا را شیر زادی

مرحبا! مادر! که بر دست خدا شمشیر زادی

س_ورۀ ان_ا فتحن_ا را بهی_ن تفسیر زادی

لشک_ر پی_روز دشت کربلا را می_ر زادی

شیرِ شیر داور است این پای تا سر حیدر است این

فاش می گویم ک_ه زهرا را حسین دیگر است این

****

روی، داور دست، حیدر خصلت و خوی رسولش

سیر معراج الهی هم صعودش هم نزولش

کیست این ریحانه الحیدر ک_ه زهرای بتولش

کرده در اوج سرافرازی به فرزندی قبولش؟

نقش پیشانیش باشد این که این یار حسین است

حضرت عب_اس، سق_ا و علم__دار حسین است

****

اوست آن عبدی که کس نشناخت او را جز امامش

ناتمامش خوان_ده ام خوانم اگ_ر ماه تمامش

لرزه ها افکنده بر پشت سپاه کفر، نامش

از خ_دا و انبی_ا و اولی_ا ب__ادا سلامش

شأن او شأن امامت دست او دست کرامت

سایۀ ق_دش قیامت تا قیامت راست قامت

جز علی هرکس بگوی_د مدح او باش_د شکستش

بوسه گاه مرتضی روی و جبین و چشم و دستش

گشت تق_دیم خ_دا روز شه_ادت ب_ود و هستش

دست از دست و سر و جان شست در عهد الستش

ص: ۹۴

بر وفای عهد خ_ود تا پای جان استاد، آری!

هم شعار بذل جان سرداد هم سر داد، آری!

****

ای که با خون خدا ممزوجی و خون خدایی

دستگی_ر عالم و سردار دست از تن جدایی

نور چشم ف_اطمه، مصباح مصب_اح الهدایی

بلکه در روز قی_امت ب_ر شهی_دان مقتدایی

تو علم_دار حسینی ت_ا ابد یار حسینی

شیر عاشورای خون و مرد ایثار حسینی

****

ب_ازوی فرزن_د زه_را دست از پیک_ر جدایت

چارده معصوم را باش_د ب_ه ل_ب ذکر ثنایت

بلکه هنگام ولادت ک_رده شیر حق دعایت

کیستی تو که امامت گفت جان من فدایت؟

ای هم_ه آزادمردان شاهد آقایی تو

خضر با آب حیاتش تشنۀ سقایی تو

****

آب دری_ا نع_ره زد تا جرعه ای از آن بنوشی

غیرتت می گفت باید چون دل دریا بجوشی

بی_ن دری_ا تشن_ه ب_اشی آب دریا را ننوشی

مرحبا! تا آخری_ن خط عطش بای_د بکوشی

ای ش_رار تشنگی نور چراغ مکتب تو

بحر سوزان تب تو آب عطشان لب تو

****

ت__و دل_ت آرام ام_ا آب دری__ا ب__ی قرارت

بحر، رفع تشنگی کرده ز چشم اشک بارت

بلک_ه دری_ا قرن ه_ا گردیده بر گرد مزارت

آب شد خون جبین و گشت جاری بر عذارت

سوخت در آب روان ب_ر تشنگان پ_ا تا سر تو

ص: ۹۵

شک ندارم اینکه زهرا خوانده خود را مادر تو

دل گرفت_ار ت_و ام_ا ت_و گرفت_ار حسینی

ج_ان جانانی و با ج_انت خریدار حسینی

از ولادت تا شهادت محو دیدار حسینی

بلکه فردای قی_امت هم علمدار حسینی

کیستی تو؟ کیستی تو؟ ای عطش آب بقایت

وقت ج_ان دادن پیمب_ر آب آورد از برایت

****

ای سلام آب بر لب های خشکت تا قیامت

ای پس از ایثار جان خویش هم یار امامت

یافته عشق و وفا از خون بازویت سلامت

س_ائل درگ_اه ت_و آقای_ی و جود و کرامت

این تویی مولا! که منت بر سر «میثم» نهادی

نخ_ل خشکش را ز بح_ر بی کرامت آب دادی.

(نخل "میثم")

این پسر ماهی است در بین دو مهرِ فاطمه

این ب_ود باب الحسین و باب حاجات همه

****

بیت مولا، ب_اغ جنّت، یاسمن، عباس توست

روح غیرت، جان آزادی به تن، عباس توست

هاشمیّ_ون را چ_راغ انجم_ن، عب_اس توست

وارث شمشیر و دست بوالحسن، عباس توست

ملج_أ و ب_اب المراد مرد و زن، عباس توست

بت شکن: مولا علی، لشکرشکن: عباس توست

این خداوند ادب، عبد خداوند است و بس

در شجاعت، در وفاداری، نظیرش نیست کس

****

کیست عباس آنکه وجه الله محو روی اوست

آل هاش_م را همه دل در کمند موی اوست

غ_رق گل از بوس_ۀ دست خدا بازوی اوست

ذوالفق_ار فات_ح خیب_ر، خ__م اب_روی اوست

نخ_ل سرسب_ز ولایت قامت دلج_وی اوست

آب_روی آبرومن__دان ز خ__اک کوی اوست

از دل گه_واره ت_ا ام_واج خون در علقمه

لحظه ای غافل نگردید از حسین فاطمه

****

آفت_اب طلع_تش خورشی_د رخس__ار حسین

دی__دن رخس__ار او، تک__رار دی__دار حسین

از ش_ب می__لاد ب_ودش دل، گرفتار حسین

نقد جان در دست و سرگردان به بازار حسین

با سر و با دست و چشم و تن خریدار حسین

حام_ی و س_ردار و سقّ_ا و علم__دار حسین

با وجود آنکه خود مظلوم ظالم سوز بود

مثل حیدر عابد شب بود و شیر روز بود

****

م_ادر س_ادات زه__را خوانده خود را مادرش

حی__در ک_رّار می خوان__د حسی_ن دیگ_رش

عمّ_ۀ س__ادات م__ی بالد ک_ه باشد خواهرش

ایست_اده ب_ا ادب حتّ_ی ادب در محض_رش

ص: ۹۷

آف_رینش ت_ا قی__امت تشن__ه کام ساغرش

حاجت کونین جوشیده است از خاک درش

در حریمش اکتفا کردن به یک حاجت کم است

کم مخ_واه از او ک_ه او ب_اب المراد عالم است

****

او ک_ه ب__ا م__اه جم_الش عالم آرای_ی کند

او که بر خاکش سرافرازی جبین سایی کند

او که بی وی عشق هم احساس تنهایی کند

او ک_ه ب_ر خی_ل شهی_دان نی_ز آقایی کند

آل عصمت را ز اش_ک دی_ده سق_ایی کند

خون خ_ود را وقف بر گل های زهرایی کند

جسم وجان و چشم و دست وسر دهد در راه دین

گ_ل کن_د تقدی_م ث_ارالله از زخ_م جبین

****

اوست سقایی که در آغ_وش دری_ا سوخته

هم زده آتش به دریا، هم به صحرا سوخته

همچو شمعی در ش_رار دل سراپا سوخته

آب گشت__ه در می__ان آب و تنها سوخته

مشک هم از اشک آن لبْتشنه سقا سوخته

مث_ل تصوی__رِ ل__بِ ف__رزند زهرا سوخته

اشک صد ایّوب می جوشد به یاد صبر او

ت_ا قی_امت آب م_ی گردد به دور قبر او

****

ای خ_دا را تی_غ ب__ران در نی_امِ اهل بیت!

ای عل__ی را شی__ر غران در کنام اهل بیت

ای ب__ه رخس_ارت تج_لاّی تم_ام اهل بیت

ای مقامت در ص_ف محش_ر مقام اهل بیت

هم به «نفسی انت» فرمودت امام اهل بیت

هم ب_ه شمشی_رت نوشته انتقام اهل بیت

می رسد روزی که حق را باز هم یاری کنی

ب_از، بازآی_ی و ب_ر مه_دی علمداری کنی

****

تشنه ای و چشم ما دریا به پایت ریخته

ص: ۹۸

دل رویِ دل در ح_ریم با صفایت ریخته

فیض روح الله در صحن و سرایت ریخته

همچو باران استج_ابت از دعایت ریخته

اش_ک ث_ارالله روی دست ه_ایت ریخته

بال حورالعی_ن رویِ پای گدایت ریخته

جوشد از خاک درت اشک مناجات همه

بیشتر باشد به کویت عرض حاجات همه

****

مهر تو دین من، آیین من، ایمان من است

زخم ه_ای پیک_رت آی_ات ق_رآن م_ن است

پای تا سر دردم و خاک تو درمان من است

با تو بودن از ولادت دین و ایمان من است

ذکر «یا عبّاس» درمان تن و جان من است

دست من خالی و مدحت درِّ غلطان من است

نیستم قابل که گویم «میثم» کوی توام

هر که هستم یا ابوفاض_ل ثناگوی توام

عباس که گردیده ملک محو جمالش

هرگز نرسد دست به دامان کمالش

بر قامت رعنا و به حسن و خط و خالش

دائم صلوات نبی و احمد و آلش

عطر نبوی می دمد از باغ خصالش

شد باز چو بر شیر خدا نرگش مستش

زد بوسه به پیشانی و چشم و لب و دستش

ای شیر خدا بوسه بزن بر سرو رویش

ای فاطمه با خنده بزن شانه به مویش

ای مهر ببر سجده به خاک سر کویش

ای ماه زگردون بگشا دیده به سویش

ای خضر ببر آب بقا از لب جویش

ای بحر بگیر آبرو از خون گلویش

ای سیّد عشاق به بر گیر چو جانشض

گه بوسه به چشمش بزن و گه به دهانش

این طفل نه سرباز فداکار حسین است

سقّا و سپهدار و علمدار حسین است

جان بر کف و پیوسته خریدار حسین است

چشمش همه دم باز به رخسار حسین است

لبخند به لبهاش زدیدار حسین است

پیداست که قلزم خون یار حسین است

بنوشته به پیشانیش از روز ولادت

عباس بود عاشق ایثار و شهادت

عبّاس حسینی بود از روز ولادت

عباس بود منتظر روز شهادت

عباس کند با تن بی دست عبادت

عباس دهد بر همه گان درس رشادت

عباس سراپا به حسین دارد ارادت

عباس گرفته است در این کوی سعادت

عباس، غمی جز غم دلدار ندارد

عباس، حسینی است به کس کار ندارد

من روز ازل رشتۀ آمال گسستم

من دل به ولای پسر فاطمه بستم

من عاشق و دل باختۀ عهد الستم

من درهم و دینار عدو را نپرستم

من منتظر تیر بلا بودم و هستم

ص: ۱۰۰

این سینه و پیشانی و چشم و سر و دستم

من در طلب شیر، نی ام تشنۀ دردم

من کودک گهواره نی ام مرد نبردم

قنداقه ام از دامن گهواره برآرید

در زیر قدم های امامم بگذارید

شیرم به چه کار آید شمشیر بیارید

بر دامن گهواره زخونم بنگارید

عباس، حسینی است حقیرش نشمارید

بر گوش دل این نکتۀ شیرین بسپارید

آن لحظه که عاشق به جهان چشم گشاید

از لعل لبش زمزمۀ عشق برآید

ای بحر، خجل از لب عطشان تو عباس

ای عشق و وفا آمده حیران تو عباس

ای در ره دلدار به کف جان تو عباس

ای دین خدا عاشق ایمان تو عباس

ای عالم و آدم همه قربان تو عباس

ای فوق شهیدان، شرف و شأن تو عباس

پیوسته دلم یاد تو و یادحسین است

میلاد تو همچون شب میلاد حسین است

در برج ولایت تو قمری تو قمری تو

بر نخل ولایت ثمری تو ثمری تو

در بحر فضلیت گهری تو گهری تو

در سینۀ عاشق شرری تو شرری تو

بر خلق دو عالم پدری تو پدری تو

الحق که علی را پسری تو پسری تو

تو یوسف دو فاطمه و چار امامی

در بین تمام شهدا ماه تمامی

از روز ازل دست تو تقدیم خدا شد

هر چند که در صحنۀ عاشور جدا شد

جسمت به زمین قبلۀ جان شهدا شد

برنی سرت آئینۀ مصباح هدی شد

افسوس که حقّ تو به شمشیر ادا شد

یکبار نگو، جان تو صد بار فدا شد

آن لحظه شدی کشته تو ای ماه مدینه

کافتاد نگاهت به لب خشک سکینه

ای کشتۀ حق در دل ما زنده توئی تو

ص: ۱۰۱

تا هست جهان بر پا پاینده توئی تو

بر سیّد عشّاق نماینده توئی تو

در سینۀ ما، نور فزاینده توئی تو

بر هر گره بسته گشاینده توئی تو

در قلزم خون ماه فروزنده توئی تو

الهام تو و لطف تو وجود تو باید

بی فیض تو (میثم) چه بگوید چه سراید

گلزار زمین خوب تر از خلد برین است

هر سو نگرم نور خداوند مبین است

دامان زمین سجده گه روح الامین است

در بیت ولایت پسری ماه جبین است

این شمع فروزان حرمخانۀ دین است

این نخل علی دسته گل ام بنین است

در باغ ولا عطر گل یاس مبارک

آمد به جهان حضرت عباس مبارک

امروز بنی هاشمیان را قمر آمد

از بحر خروشان ولایت گهر آمد

گلزار امید علوی را ثمر آمد

یا فاطمۀ ام بنین را پسر آمد

گویی ملکی بود و به شکل بشر آمد

بر حیدر کرّار، حسینی دگر آمد

لبخند حسن بر گل رخسار حسین است

خیزید که میلاد علمدار حسین است

عبّاس که شد فوق بشر قدر و جلالش

عباس که گردیده ملک محو جمالش

هرگز نرسد دست به دامان کمالش

بر قامت رعنا و به حسن و خط و خالش

دائم صلوات نبی و احمد و آلش

عطر نبوی می دمد از باغ خصالش

شد باز چو بر شیر خدا نرگش مستش

زد بوسه به پیشانی و چشم و لب و دستش

ای شیر خدا بوسه بزن بر سرو رویش

ای فاطمه با خنده بزن شانه به مویش

ای مهر ببر سجده به خاک سر کویش

ای ماه زگردون بگشا دیده به سویش

ای خضر ببر آب بقا از لب جویش

ص: ۱۰۲

ای بحر بگیر آبرو از خون گلویش

ای سیّد عشاق به بر گیر چو جانشض

گه بوسه به چشمش بزن و گه به دهانش

این طفل نه سرباز فداکار حسین است

سقّا و سپهدار و علمدار حسین است

جان بر کف و پیوسته خریدار حسین است

چشمش همه دم باز به رخسار حسین است

لبخند به لبهاش زدیدار حسین است

پیداست که قلزم خون یار حسین است

بنوشته به پیشانیش از روز ولادت

عباس بود عاشق ایثار و شهادت

عبّاس حسینی بود از روز ولادت

عباس بود منتظر روز شهادت

عباس کند با تن بی دست عبادت

عباس دهد بر همه گان درس رشادت

عباس سراپا به حسین دارد ارادت

عباس گرفته است در این کوی سعادت

عباس، غمی جز غم دلدار ندارد

عباس، حسینی است به کس کار ندارد

من روز ازل رشتۀ آمال گسستم

من دل به ولای پسر فاطمه بستم

من عاشق و دل باختۀ عهد الستم

من درهم و دینار عدو را نپرستم

من منتظر تیر بلا بودم و هستم

این سینه و پیشانی و چشم و سر و دستم

من در طلب شیر، نی ام تشنۀ دردم

من کودک گهواره نی ام مرد نبردم

قنداقه ام از دامن گهواره برآرید

در زیر قدم های امامم بگذارید

شیرم به چه کار آید شمشیر بیارید

بر دامن گهواره زخونم بنگارید

عباس، حسینی است حقیرش نشمارید

بر گوش دل این نکتۀ شیرین بسپارید

آن لحظه که عاشق به جهان چشم گشاید

از لعل لبش زمزمۀ عشق برآید

ای بحر، خجل از لب عطشان تو عباس

ای عشق و وفا آمده حیران تو عباس

ص: ۱۰۳

ای در ره دلدار به کف جان تو عباس

ای دین خدا عاشق ایمان تو عباس

ای عالم و آدم همه قربان تو عباس

ای فوق شهیدان، شرف و شأن تو عباس

پیوسته دلم یاد تو و یادحسین است

میلاد تو همچون شب میلاد حسین است

در برج ولایت تو قمری تو قمری تو

بر نخل ولایت ثمری تو ثمری تو

در بحر فضلیت گهری تو گهری تو

در سینۀ عاشق شرری تو شرری تو

بر خلق دو عالم پدری تو پدری تو

الحق که علی را پسری تو پسری تو

تو یوسف دو فاطمه و چار امامی

در بین تمام شهدا ماه تمامی

از روز ازل دست تو تقدیم خدا شد

هر چند که در صحنۀ عاشور جدا شد

جسمت به زمین قبلۀ جان شهدا شد

برنی سرت آئینۀ مصباح هدی شد

افسوس که حقّ تو به شمشیر ادا شد

یکبار نگو، جان تو صد بار فدا شد

آن لحظه شدی کشته تو ای ماه مدینه

کافتاد نگاهت به لب خشک سکینه

ای کشتۀ حق در دل ما زنده توئی تو

تا هست جهان بر پا پاینده توئی تو

بر سیّد عشّاق نماینده توئی تو

در سینۀ ما، نور فزاینده توئی تو

بر هر گره بسته گشاینده توئی تو

در قلزم خون ماه فروزنده توئی تو

الهام تو و لطف تو وجود تو باید

بی فیض تو (میثم) چه بگوید چه سراید

گلزار زمین خوب تر از خلد برین است

هر سو نگرم نور خداوند مبین است

دامان زمین سجده گه روح الامین است

در بیت ولایت پسری ماه جبین است

این شمع فروزان حرمخانۀ دین است

ص: ۱۰۴

این نخل علی دسته گل ام بنین است

در باغ ولا عطر گل یاس مبارک

آمد به جهان حضرت عباس مبارک

امروز بنی هاشمیان را قمر آمد

از بحر خروشان ولایت گهر آمد

گلزار امید علوی را ثمر آمد

یا فاطمۀ ام بنین را پسر آمد

گویی ملکی بود و به شکل بشر آمد

بر حیدر کرّار، حسینی دگر آمد

لبخند حسن بر گل رخسار حسین است

خیزید که میلاد علمدار حسین است

عبّاس که شد فوق بشر قدر و جلالش

عباس که گردیده ملک محو جمالش

هرگز نرسد دست به دامان کمالش

بر قامت رعنا و به حسن و خط و خالش

دائم صلوات نبی و احمد و آلش

عطر نبوی می دمد از باغ خصالش

شد باز چو بر شیر خدا نرگش مستش

زد بوسه به پیشانی و چشم و لب و دستش

ای شیر خدا بوسه بزن بر سرو رویش

ای فاطمه با خنده بزن شانه به مویش

ای مهر ببر سجده به خاک سر کویش

ای ماه زگردون بگشا دیده به سویش

ای خضر ببر آب بقا از لب جویش

ای بحر بگیر آبرو از خون گلویش

ای سیّد عشاق به بر گیر چو جانشض

گه بوسه به چشمش بزن و گه به دهانش

این طفل نه سرباز فداکار حسین است

سقّا و سپهدار و علمدار حسین است

جان بر کف و پیوسته خریدار حسین است

چشمش همه دم باز به رخسار حسین است

لبخند به لبهاش زدیدار حسین است

پیداست که قلزم خون یار حسین است

بنوشته به پیشانیش از روز ولادت

عباس بود عاشق ایثار و شهادت

عبّاس حسینی بود از روز ولادت

ص: ۱۰۵

عباس بود منتظر روز شهادت

عباس کند با تن بی دست عبادت

عباس دهد بر همه گان درس رشادت

عباس سراپا به حسین دارد ارادت

عباس گرفته است در این کوی سعادت

عباس، غمی جز غم دلدار ندارد

عباس، حسینی است به کس کار ندارد

من روز ازل رشتۀ آمال گسستم

من دل به ولای پسر فاطمه بستم

من عاشق و دل باختۀ عهد الستم

من درهم و دینار عدو را نپرستم

من منتظر تیر بلا بودم و هستم

این سینه و پیشانی و چشم و سر و دستم

من در طلب شیر، نی ام تشنۀ دردم

من کودک گهواره نی ام مرد نبردم

قنداقه ام از دامن گهواره برآرید

در زیر قدم های امامم بگذارید

شیرم به چه کار آید شمشیر بیارید

بر دامن گهواره زخونم بنگارید

عباس، حسینی است حقیرش نشمارید

بر گوش دل این نکتۀ شیرین بسپارید

آن لحظه که عاشق به جهان چشم گشاید

از لعل لبش زمزمۀ عشق برآید

ای بحر، خجل از لب عطشان تو عباس

ای عشق و وفا آمده حیران تو عباس

ای در ره دلدار به کف جان تو عباس

ای دین خدا عاشق ایمان تو عباس

ای عالم و آدم همه قربان تو عباس

ای فوق شهیدان، شرف و شأن تو عباس

پیوسته دلم یاد تو و یادحسین است

میلاد تو همچون شب میلاد حسین است

در برج ولایت تو قمری تو قمری تو

بر نخل ولایت ثمری تو ثمری تو

در بحر فضلیت گهری تو گهری تو

در سینۀ عاشق شرری تو شرری تو

بر خلق دو عالم پدری تو پدری تو

الحق که علی را پسری تو پسری تو

ص: ۱۰۶

تو یوسف دو فاطمه و چار امامی

در بین تمام شهدا ماه تمامی

از روز ازل دست تو تقدیم خدا شد

هر چند که در صحنۀ عاشور جدا شد

جسمت به زمین قبلۀ جان شهدا شد

برنی سرت آئینۀ مصباح هدی شد

افسوس که حقّ تو به شمشیر ادا شد

یکبار نگو، جان تو صد بار فدا شد

آن لحظه شدی کشته تو ای ماه مدینه

کافتاد نگاهت به لب خشک سکینه

ای کشتۀ حق در دل ما زنده توئی تو

تا هست جهان بر پا پاینده توئی تو

بر سیّد عشّاق نماینده توئی تو

در سینۀ ما، نور فزاینده توئی تو

بر هر گره بسته گشاینده توئی تو

در قلزم خون ماه فروزنده توئی تو

الهام تو و لطف تو وجود تو باید

بی فیض تو (میثم) چه بگوید چه سراید

نخل "میثم"

خنده زد امّ البنین کین طفل دلبند من است

شیر حق فرمود این عبّاس فرزند من است

کاین چنین از عشق ثارالله سرشار آمده

آمده تا بر امام خود فداکاری کند

با نثار دست و سر اسلام را یاری کند

هم شود سقّای طفلان هم علمداری کند

وصل جانان را به بذل جان خریداری کند

تا به خاک پای یار از دیده خون جاری کند

در حضور یار با چشم گهر بار آمده

دیده بگشا دیده بگشا قدّ و قامت را ببین

قدّ و قامت نه قیامت را قیامت را ببین

اقتدار و عشق و ایثار و کرامت را ببین

لالۀ عبّاسی باغ امامت را ببین

یک جهان توحید یک دنیا شهامت را ببین

لالۀ عبّاسی باغ امامت را ببین

صورتش را خوشتر از خلد مخلّد یافتم

سیرتش را سیرت پاک محمّد (ص) یافتم

پیکرش را بهتر از روح مجرّد یافتم

بازویش را بازوی خلاّق سرمد یافتم

تا بگویم نعت او مضمون بی حدّ یافتم

خامه در انگشت لرزانم به گفتار آمده

خال خال هاشمی بر خط و خالش آفرین

حال حال حیدری بر شور و حالش آفرین

قد جلال مصطفائی بر جلالش آفرین

رخ جمال کبریائی بر جمالش آفرین

بر چنین ماه از رسول الله و آلش آفرین

کآفرینش محو این خورشید رخسار آمده

اهل جنّت را صفای باغ احساس است این

شیر حیدر میر لشگر اشجع النّاس است این

پیر آگاه هزاران خضر و الیاس است این

ژاله صحرای خون یا لالۀ یاس است این

یا علی چشم و دلت روشن که عبّاس است این

نخل سبز آرزوهایت به گلزار آمده

عشق و عقل و صبر و ایثار و وفا مجنون او

ص: ۱۰۸

کربلا تا کربلا باشد بود مرهون او

عشق ثارالله هم در شیر و هم در خون او

تشنه کام از بحر بیرون آمدن قانون او

هم شجاعت هم جوانمردی بود مدیون او

خصم پیش برق شمشیرش به زنهار آمده

چشم ها با یاد او پیوسته نهر علقمه

نخل ها با شور او گردیده گرم زمزمه

اشگ ها از داغ او جاری به رخسار همه

درس غیرت یافته با غیرت او خاتمه

الله الله یک پسر فرزندی دو فاطمه

عالمی در عجز مدح او به قرار آمده

کیست چون عبّاس کز خون چهره آرایی کند

دیده اش بر تشنه گان از اشگ دریایی کند

در مقام نوکری بر خلق آقایی کند

کام عطشان کار یک لشگر به تنهایی کند

پاسداریّ و علمداریّ و سقاییّ کند

«میثم» اینجا دار عشقش را خریدار آمده

نخل "میثم"

صورت و خال و لبش مصحف حسن ازلی است

پای تا فرق جمال احد لم یزلی است

از طفولیّت، شاگرد کلاس سه ولی است

پدرش شیرِ حق این شیر حسین بن علی است

او ولی الله و این زاده ی خیر النّاس است

او علیّ بن ابی طالب و این عبّاس است

نه عجب مهر برد سجده به خاک راهش

نه عجب از مه رخ نور ستاند ماهش

مادرش فاطمه مبهوت جلال و جاهش

بُرد و گرداند به دور سر ثار اللّهش

گفت ای مادر عبّاس فدایت گردد

دست و چشم و سر عبّاس فدایت گردد

من نگویم به جهان قرص قمر آوردم

یا که خورشید در آغوش سحر آوردم

یا که بر شیر خدا شیر دگر آوردم

تا کند جان به فدای تو پسر آوردم

این امیر سپه توست قبولش فرما

این فداییّ ره توست قبولش فرما

ای فروغ دل مصباح هُدی یا عبّاس

ای همه جان جهانت به فدا یا عبّاس

ای حسین دگر شیر خدا یا عبّاس

رتبه ات فوق تمام شهدا یا عبّاس

پسر شیر خدا، شیر حسین بن علی

دست رزمنده و شمشیر حسین بن علی

ای همه خون علی در رگ و در پیکر تو

پدرم باد فدای پدر و مادر تو

یوسف فاطمه دلباخته ی منظر تو

هدیه ی دوست شده دست تو، چشم و سر تو

چه بیارم چه بگویم چه بخوانم به ثنات

پسر فاطمه فرمود که جانم به فدات

تو به رخ لاله ی عبّاسیِ دو فاطمه ای

تو حسین دگر و باب نجات همه ای

مرگ، شمع تو، تو پروانه ی بی واهمه ای

ص: ۱۱۰

ای سلامت بی عدد یا ابوفاضل مدد

ای گل ب_اغ و به_ار علقمه خوش آمدی

ای یگانه یوسف دو فاطمه خوش آمدی

زادۀ امّ البنی_ن، ای بنی__ن قرب_ان ت_و

بوسه های مرتضی ب_ر لب خن_دان ت_و

ای سلامت بی عدد یا ابوفاضل مدد

لال__ۀ عبّ__اسیِ ب__اغ امی__رالمؤمنین

بوی عطرت می وزد در آسمان و در زمین

روی مه_ر ف_اطم_ه مح_و رخس_ارت پدر

بهت_ری از آفت_اب، ک_ی تو را گفته قمر؟

ای سلامت بی عدد یا ابوفاضل مدد

یا علی امشب به ما عیدی عنایت کن

از گ_ل رخس_ار عب_است ح_کایت کن

از ق_د و از ق_امت و از گ_ل رویش بگو

گل بیفشان از دهن، از گل رویش بگو

ای سلامت بی عدد یا ابوفاضل مدد

خان_ه ام البنی_ن امش_ب تماشایی شده

اه_ل عال_م لیل_ۀ می__لادِ زیبای_ی شده

این علیِّ مرتضی یا حسین دیگر است؟

ای_ن یگان_ه حام_یِ عترت پیغمبر است

ای سلامت بی عدد یا ابوفاضل مدد

بحرها از نفس سوخته اش شعله ورند

این شهیدی است که فردای قیامت شهدا

به بلندای مقامش همه حسرت ببرند

جرعه نوشان همه گی دریا دل

مستمندان نگاهش همه صاحب نظرند

همه عالم قمر هاشمیان خوانند

با وجودی که همه هاشمیان خود قمرند

حاجت از تربت عبّاس طلب کن «میثم»

زآن که ارباب دعایش همه گی خاک درند

نخل "میثم"

(نخل میثم)

یثرب کجا، حجاز کجا، کربلا کجا

انجام کار ما زکجا تا کجا رسید

گفتا به خواهرش که به منزل رسیده ایم

آسوده باش رنج تو را انتها رسید

اینجاست وعده گاه تو و قتلگاه من

از بهر من بلا و تو را ابتلا رسید

از این زمین به منزل دیگر نمی رویم

هرچند ز اهل کوفه به ما نامه ها رسید

"ذاکر " خموش باش که اجر تو با خدا

عفو و گناه و بخشش جرم و خطا رسید