حجّت من بر اهل آسمانها و زمین

عَنْ رَسُولِ اللّهِ (صلی الله علیه و آله و سلم) ، عَنْ جَبْرَئِیلَ، عَنْ مِیکائِیلَ، عَنْ إِسْرافِیلَ، عَنِ اللّهِ تَعالی أَنَّهُ قالَ: أَنَا اللّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنَا خَلَقْتُ الْخَلْقَ بِقُدْرَتِی وَاخْتَرْتُ مِنْهُمْ أَنْبِیاءَ وَاصْطَفَیْتُ مِنَ الْکل مُحَمَّدآ وَ جَعَلْتُهُ حَبِیبآ وَ صَفِیّآ وَ رَضِیّآ وَ بَعَثْتُهُ إِلی خَلْقِی وَاصْطَفَیْتُ لَهُ عَلِیّآ وَ أَیَّدْتُهُ بِهِ وَ جَعَلْتُهُ أَمِینِی وَ أَمِیرِی وَ خَلِیفَتِی عَلی خَلْقِی وَ وَلِیِّی عَلی عِبادِی یُبَیِّنُ لَهُمْ کِتابِی وَ یَسِیرُ فِیهِمْ بِحُکْمِی وَ جَعَلْتُهُ الْعَلَمَ الْهادِیَ عَنِ الضَّلالَهِ وَ بابِیَ الَّذِی مِنْهُ أُؤتِیَ وَ بَیْتِیَ الَّذِی مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِنآ مِنْ نارِی وَ حِصْنِی الَّذِی مَنْ لَجَأَ إِلَیْهِ حَصَّنْثَهُ مِنْ مَکْرُوهِ الدُّنْیا وَ الاْخِرَهِ، وَ وَجْهِیَ الَّذِی مَنْ تَوَجَّهَ إِلَیْهِ لَمْ أَصْرِفْ عَنْهُ وَجْهِی وَ حُجَّتِی عَلی أَهْلِ سَمواتِی وَ أَرْضِی وَ عَلی جَمِیعِ مَنْ بَیْنَهُنَّ مِنْ خَلْقِی فَلا أَقْبَلُ عَمَلَ عامِلٍ إِلّا بِالاِْقْرارِ بِوَلایَتِهِ مَعَ نُبُوَّهِ أَحْمَدَ (صلی الله علیه و آله و سلم) رَسُولِی وَ یَدِی الْمَبْسُوطَهِ فِی عِبادِی بِعِزَّتِی خَلَفْتُ وَ بِجَلالِی أَقْسَمْتُ إِنَّهُ لا یَتَوَلّی عَلِیّآ عَبْدٌ مِنْ عِبادِی إِلّا زَحْزَحْتُهُ عَنْ نارِی وَ أَدْخَلْتُهُ جَنَّتِی وَ لا یَعْدِلُ عَنْ وَلایَتِهِ إِلّا مَنْ أَبْغَضْتُهُ وَ أَدْخَلْتُهُ نارِی.»

رسول خدا ، از جبرئیل، از میکائیل، از اسرافیل، از خداوند متعال نقل فرموده که حضرت حقّ فرمود :

«من خدایی هستم که هیچ خدایی جز من نیست. من همه مخلوقات را با قدرت خود خلق کردم، و از میان آنها انبیا : را اختیار کردم، و از میان همه انبیا، محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) را برانگیختم و او را دوست، انتخاب شده و راضی شده قرار دادم و او را برخلقم مبعوث کردم، و علی (علیه السلام) را جانشین او قرار دادم، و محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) را به کمک علی (علیه السلام) تأیید نمودم و علی (علیه السلام) را امین، امیر و خلیفه خود بر خلقم قرار دادم و او ولیّ من بر بندگان است، تا کتاب مرا برای آنان بیان کند و حُکم مرا در بین آنها اجرا کند. من علی (علیه السلام) را نشانه هدایت از گمراهی قرار دادم و او را دری قرار دادم که هر کس میخواهد به سوی من بیاید باید از آن در، وارد شود، و او خانه من اسث که هر که داخل آن شود از آثش جهنّم در امان است، و علی (علیه السلام) در و قلعه محکم من است که هر کس به آن پناه برد، از بدیهای دنیا و آخرت او را حفظ میکنم. علی (علیه السلام) وَجه من است که هر کس به سوی او توجّه کند، روی خود را از او برنمیگردانم. علی (علیه السلام) حجّت من بر اهل آسمانها و زمین و مابین آنهاست. پس من عمل کسی را قبول نمیکنم، مگر با اقرار به ولایت او همراه با نبوّت احمد (صلی الله علیه و آله و سلم) ، فرستادام، و علی (علیه السلام) دست گشاده من در بین بندگان. به عزّت و جلالم سوگند، هر که ولایت علی (علیه السلام) را قبول کند او را از آتش جهنّم دور میکنم و وارد بهشت مینمایم، و هر که از ولایت علی (علیه السلام) عدول کند و ولایتش را قبول نکند، من او را دشمن میدارم و داخل جهنّم مینمایم.»

 

برگرفته از کتاب یک حرف از هزاران

نظر دادن